“ข้าเพิ่งตรวจดูรอบหนึ่ง ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นกึ่งเซียนยังมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกหลายคนปลอมตัวเป็นคนธรรมดาเข้าร่วมการทดสอบด้วย ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นพวกเดียวกัน”“ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกหลายคนงั้นรึ?” ลู่หยางตกตะลึงพวกที่มีระดับเช่นนี้กล้าบุกเข้ามาสำนักเวิ่นเต๋าเชียวรึ? เบื่อชีวิตแล้วงั้นหรือ?ศิษย์พี่ใหญ่นึกว่าลู่หยางกำลังเป็นห่วงความปลอดภัยของสำนักจึงปลอบใจว่า “ไม่ต้องกังวลหรอก สำนักของพวกเรามีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเช่นกัน เพียงพอที่จะรับมือได้ ขณะที่ข้าอยู่ในสำนัก ชีวิตผ่านไปอย่างสงบเกินไป อาจทำให้เกิดความเบื่อหน่ายได้ง่าย พอดีได้ให้พวกเขาได้ออกแรงกันสักหน่อย”“เจ้ากลับไปจัดการการทดสอบต่อได้ มีข้าอยู่ จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก”“ขอรับ”ลู่หยางปฏิบัติตามคำสั่งของศิษย์พี่ใหญ่ กลับไปยังป่าไผ่เพื่อดำเนินการทดสอบต่อ
“ท่านผู้อาวุโสวิญญาณแม่น ้า นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน” ลู่หยางทักทายอย่างมีมารยาท พวกเขาไม่ได้พบกันสี่เดือนแล้ววิญญาณแม่น ้าแค่นเสียงเย็นชา ไม่อยากพูดคุยกับลู่หยางเหตุการณ์ที่ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวก่อไว้ในการทดสอบเข้าสำนักเมื่อสามปีก่อน ยังจำได้แม่นยำเห็นวิญญาณแม่น ้าไม่สนใจตน ลู่หยางจึงเข้าไปใกล้เมิ่งจิ่งโจวและถามเบาๆ “การทดสอบรอบที่สองเป็นอย่างไรบ้าง?”เมิ่งจิ่งโจวกลอกตา การทดสอบของกู้จวินเย่จบไปแล้ว เจ้าเพิ่งมาตอนนี้ จะมาช้ากว่านี้อีกได้ไหม?เมิ่งจิ่งโจวตัดส
