ติเก้าสิบเก้าสายฟ้า!กู้จวินเย่รู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นกึ่งเซียน?เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถามกู้จวินเย่ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเซียนหมื่นวิชาเป็นกึ่งเซียน ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”กู้จวินเย่หันหน้ามา ดวงตาฉายแววอ้างว้าง ราวกับกำลังหวนนึกถึงชาติก่อน “กึ่งเซียนอะไรกัน เซียนหมื่นวิชาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติแน่นอน”“ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติจะผ่านภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าได้อย่างไร!” กู๋เสียโกรธมาก รู้สึกว่าตนถูกหลอกมุมปากของกู้จวินเย่แย้มรอยยิ้มเยาะ อย่างมีนัยสำคัญกล่าวว่า“เป็นเซียนก็คือเป็นเซียน ไม่สำเร็จก็คือไม่สำเร็จ มีคำว่ากึ่งเซียนได้อย่างไร?”“เป็นเพียงคำพูดเหลวไหลของชาวโลกเท่านั้น”กู๋เสียตั้งใจจะแย้ง แต่พิจารณาอย่างละเอียดแล้ว กลับรู้สึกว่ากู้จวินเย่พูดมีเหตุผลกู้จวินเย่ไม่สนใจกู๋เสียอีก ที่จริงเขาไม่รู้ว่ามีขั้นกึ่งเซียนด้วยซ ้าเมื่อครู่เพียงแค่ต่อบทสนทนาตามคำพูดของกู๋เสียเท่านั้น
เขามองภัยพิบัติเก้าสิบเก้าสายฟ้าที่ก่อตัวเต็มที่บนท้องฟ้า กล่าวเนิบๆ “ไม่เป็นไร เหตุเกิดจากข้า ก็ให้ข้าจบมันเอง”ภายใต้สายตาตกตะลึงของทั้งสามคน กู้จวินเย่ค่อยๆ ลอยขึ้นเผชิญหน้ากับสายฟ้าโดยตรง!กู้จวินเย่อาบอยู่ท่ามกลางสายฟ้า ยืนมั่นไม่สั่นคลอน ราวกับร่างจากยุคโบราณกาลก่อนสรรพสิ่งปรากฏขึ้น ณ ขณะนี้ ยืนยงอยู่ชั่วนิรันดร์!ณ ขณะนี้ กู๋เสียรู้สึกว่าอีกฝ่ายคือเซียนหมื่นวิชาตัวจริง ส่วนตนคือของปลอมทันใดนั้น
