ญเซียนอมตะ ผลการบำเพ็ญเซียนไม่ดับสูญ เหตุใดพวกเขาล้วนไม่ประสบความสำเร็จ มีแต่ข้าเท่านั้นที่ประสบความสำเร็จ?”ลู่หยางอดไม่ได้ที่จะกล่าว “จะไม่ใช่เพราะเซียนน้อยมีพรสวรรค์ล ้าเลิศหรอกหรือ?”
เซียนอมตะกำลังจะพูดว่า “นั่นเป็นเพราะข้ามีทัศนคติที่ดี” แต่พอได้ยินคำพูดของลู่หยาง ก็ยิ้มออกมาทันที ดีใจจนยิ้มไม่หุบ “ใช่เพราะข้าเป็นอัจฉริยะนั่นเอง”เซียนห่านไห่พูดต่อ “ข้าคาดว่าหลังจากที่อวี้จือพบท่านบรรพบุรุษแล้ว คงพาท่านบรรพบุรุษมาที่ข้าโดยตรง ท่านบรรพบุรุษคงยังไม่ได้เที่ยวชมสำนักเวิ่นเต๋าในปัจจุบัน”“สำนักเวิ่นเต๋าในปัจจุบันกับในยุคของท่านแตกต่างกันมาก ไม่ต้องพูดถึงที่ไกลๆ แค่ยอดเขาคุมขัง ที่นั่นขังผู้กระทำผิดที่มีวิทยายุทธ์สูงส่ง”เซียนบรรพกาลพยักหน้า “ใช่ ข้าไปยอดเขาคุมขังมาแล้ว ที่นั่นขังผู้บำเพ็ญมากมายในตำนาน รวมถึงเจ้าแห่งฝันร้ายและกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าด้วย”“ใช่ ที่ยอดเขาคุมขังยังมีเจ้าแห่งฝันร้ายและกึ่งเซี… เดี๋ยวก่อนท่านว่าที่ยอดเขาคุมขังมีใครนะ?” เซียนห่านไห่พูดไปครึ่งทางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องข้าเพิ่งเข้าภวังค์ไปไม่นาน แล้วที่ยอดเขาคุมขังมีกึ่งเซียนถูกขังอยู่ตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมข้าถึงไม่รู้?เซียนบรรพกาลมองเซียนห่านไห่ด้วยสายตาประหลาด ชี้ไปที่อวี้จือ “ข้าได้ยินว่าเป็นอวี้จือจับกลับมา”ข้างกายอวี้จือมีลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวยืนอยู่
ก่อนหน้านี้ เซียนห่านไห่มุ่งความสนใจไปที่เซียนบร
