รพกาลตลอด ไม่ได้สนใจผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดทั้งสองคนเลย“พวกเจ้าสองคนเป็นใคร?”“ขอคารวะท่านบรรพบุรุษเซียนห่านไห่ ข้าชื่อลู่หยาง ศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่”“ขอคารวะท่านบรรพบุรุษเซียนห่านไห่ ข้าชื่อเมิ่งจิ่งโจว คนตระกูลเมิ่ง ปัจจุบันเข้าร่วมสำนักของพวกเรา”เซียนห่านไห่ยังจำศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่ได้เพียงศิษย์คนที่สามกั่นเถียนเท่านั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้มีศิษย์คนที่สี่แล้ว“ลูกหลานรุ่นหลังสองคนที่ไม่เลว เหตุที่อวี้จือพาพวกเจ้ามาพบข้า แสดงว่านางให้ความสำคัญกับพวกเจ้ามาก คิดว่าพวกเจ้าทั้งสองมีพรสวรรค์ล ้าเลิศ อนาคตไกล”“สายตาของอวี้จือไม่เคยผิดพลาด”“ในฐานะผู้เป็นบรรพบุรุษ ไม่อาจพบพวกเจ้าเฉยๆ แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีของขวัญที่เหมาะสมให้พวกเจ้า”เซียนห่านไห่ครุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดว่า “เป็นอย่างนี้แล้วกัน หากวันหน้าพวกเจ้าก่อเรื่องวุ่นวาย ข้าจะช่วยพวกเจ้าหนึ่งครั้ง”ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวรีบขอบคุณ “ขอบคุณท่านบรรพบุรุษเซียนห่านไห่!”
