ว เซียนบรรพกำลรู้สึกว่ำภำพตรงหน้ำไม่เหมือนเหตุกำรณ์ที่ควรเกิดขึ้นในส ำนักสำยธรรมะเลยสักนิด“เสี่ยวเมิ่ง ส ำนักเวิ่นเต๋ำของพวกเรำปัจจุบันเป็นส ำนักสำยธรรมะจริงๆ ใช่หรือไม่?”เมิ่งจิ่งโจวส่ำยหน้ำอย่ำงหนักแน่น “แล้วแต่สถำนกำรณ์ บำงครั้งก็ปลอมตัวเป็นลัทธิมำร”“หำ?”เห็นเหล่ำผู้อำวุโสถกเถียงกันอย่ำงเข้มข้น ศิษย์พี่ใหญ่จึงเดินมำข้ำงกำยเซียนบรรพกำล“ท่ำนบรรพบุรุษ จะไปพบผู้บริหำรระดับสูงคนอื่นๆ อีกหรือไม่?”“ไป”“ดีเลย ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องเมิ่ง พวกเจ้ำสองคนตำมมำด้วยพวกเรำไปยอดเขำคุมขัง”ยอดเขำคุมขังอยู่ห่ำงจำกพื้นที่หลักของส ำนักเวิ่นเต๋ำค่อนข้ำงไกล เซียนบรรพกำลตอนนี้เป็นเพียงคนธรรมดำ หำกเดินไปคงใช้เวลำหลำยวันก็ยังไปไม่ถึง
อวี้จือเด็ดเมฆก้อนหนึ่งจำกขอบฟ้ำ ให้ทั้งสำมคนนั่งลงไป พำพวกเขำมำถึงยอดเขำคุมขัง“ที่นี่คือที่ไหน?” เซียนบรรพกำลรู้สึกถึงควำมหนำวเหน็บอึมครึมของยอดเขำคุมขัง“ยอดเขำคุมขัง ส ำนักของพวกเรำมีอ ำนำจบังคับใช้กฎหมำยที่นี่ขังผู้กระท ำผิดกฎหมำยแคว้นต้ำเซี่ยที่พวกเรำจับได้ในยำมปกติ”พวกนักโทษที่ถูกขังในยอดเขำคุมขังเห็นลู่หยำงแล้ว ดวงตำพวกเขำวำบขึ้นด้วยควำมหวำดกลัวเล็กน้อยแม้เด็กหนุ่มผู้นี้วิทยำยุทธ์ต ่ำ แต่ทุกครั้งที่นักโทษระดับร้ำยแรงถูกขังที่ยอดเขำคุมขัง มักเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มผู้นี้ครำวนี้อีกแล้ว จับใครมำอีกแล้ว“อวี้จือน้อยมำแล้ว เสี่ยวลู่กับเด็กตระกูลเมิ่งก็อยู่ด้วยนี่นำ”อำจำรย์ผู้เ
