ฒ่ำเดินออกมำจำกห้อง ยิ้มทักทำย แต่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดอยู่บ้ำงจำกนั้นเขำมองคนแปลกหน้ำเพียงคนเดียวในกำรเดินทำงครั้งนี้แล้วถอนหำยใจโล่งอก“ข้ำนึกว่ำจะจับกึ่งเซียนมำอีกคน ที่แท้ก็แค่คนธรรมดำคนหนึ่ง”อำจำรย์ผู้เฒ่ำกลับสู่ท่ำทีปกติ ผ่อนคลำยยิ่งกว่ำปกติเสียอีก
เขำเปิดกรงขังที่ว่ำงอยู่ ออกปำกกับเซียนบรรพกำลอย่ำงไม่ใส่ใจ “เข้ำไปเองก็แล้วกัน”ลู่หยำงกระแอมเบำๆ “แฮ่มๆ อำจำรย์ผู้เฒ่ำเข้ำใจผิดแล้ว เขำไม่ใช่นักโทษ”“ไม่ใช่นักโทษหรือ?” อำจำรย์ผู้เฒ่ำงุนงง “แล้วเขำเป็นใคร?”“เซียนบรรพกำล ฉีทงเทียน”“……ใครนะ?”“บรรพบุรุษของพวกเรำ เซียนบรรพกำล”อำจำรย์ผู้เฒ่ำเบิกตำกว้ำง ดวงตำสะท้อนเงำร่ำงของเซียนบรรพกำล ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมไม่อยำกเชื่อ แล้วหันไปมองอวี้จือเพื่อขอยืนยันอวี้จือพยักหน้ำ แสดงว่ำสิ่งที่ลู่หยำงพูดเป็นควำมจริงอำจำรย์ผู้เฒ่ำมองลู่หยำงรำวกับเห็นผี ควำมตกตะลึงปรำกฏชัดบนใบหน้ำ เจ้ำหนุ่มคนนี้ก่อเรื่องหนักกว่ำพวกปู้อวี่รวมกันเสียอีก ในเวลำเดียวกัน เขำค่อยๆ ปิดกรงขัง ท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคิดถึงตอนที่พวกปู้อวี่ทั้งเก้ำคนตอนนั้น ก็แค่สร้ำงเรื่องกับพวกระดับเดียวกัน เขำพยำยำมสุดก ำลัง ก็ยังรับมือได้ แต่เจ้ำหนุ่มคนนี้ช่ำงร้ำยกำจ ออกไปข้ำงนอกเจอผู้มีพลังขั้นรวมร่ำงขั้นข้ำมพิบัติกึ่ง
เซียนยุคโบรำณก็ยังไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ถึงกับพำบรรพบุรุษของพวกเรำกลับมำแล้ว?!“บังเอิญ ล้วนเป็นเรื่องบังเอิญ” ลู่หยำงพยำยำมพิส
