ใหญ่แบบบรรพบุรุษยังมีชีวิตอยู่ ทั้งด้านเหตุผลและน ้าใจควรให้ผู้บริหารระดับสูงของสำนักได้รับรู้เซียนบรรพกาลรับปากด้วยความยินดี จะได้พบลูกหลานรุ่นหลังที่เป็นเลิศด้วย……
ไม่นาน ผู้อาวุโสทั้งแปดของสำนักเวิ่นเต๋าก็มารวมตัวกันที่ห้องโถงปราชุม ยกเว้นผู้อาวุโสที่หกผู้งดงามเกินบรรยาย นางมาแค่ร่างจำลองเท่านั้น ถ้านางมาด้วยร่างจริง คงทำให้เซียนบรรพกาลหายใจไม่ออกตายมีแค่ภาพฉายจากนางเท่านั้นผู้อาวุโสทั้งแปดสมกับเป็นผู้ที่เคยผ่านน ้าร้อนมาก่อน ไม่เพียงแต่วิทยายุทธ์สูงกว่าไต้ปู้ฟาน ความสามารถในการยอมรับสิ่งใหม่ๆ ก็สูงกว่าด้วย“นี่คือบรรพบุรุษของพวกเราหรือ?”“ช่างเยาว์วัยจริงๆ”“หน้าตาไม่เหมือนกับรูปปั้นนี่นา”“พูดเหลวไหล สลายพลังเริ่มบำเพ็ญใหม่แล้วจะเหมือนได้อย่างไร?”“เปลี่ยนรูปปั้นของบรรพบุรุษใหม่ดีไหม? ข้าเห็นรูปปั้นเก่าไปแล้ว”“หัวหน้า ทั้งวันเอาแต่ขุดหลุมศพ ไม่เห็นเคยขุดบรรพบุรุษขึ้นมาสักที ดูลู่หยางกับเมิ่งเล็กสิ ออกไปครั้งเดียวก็พาบรรพบุรุษกลับมาแล้ว”
“ใครขุดหลุมศพกัน ข้าเรียกว่าการศึกษาวิจัย เจ้าของหลุมศพก็ยินยอมแล้ว”“ถ้าเจ้าของหลุมศพพูดได้ คนที่ควรนอนในโลงก็คงเป็นหัวหน้าเจ้านี่แหละ”ทันใดนั้น ผู้อาวุโสที่แปดคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ จึงค่อยๆ เข้าไปใกล้เซียนบรรพกาล กระซิบถาม “จริงสิ บรรพบุรุษ ท่านยังรับศิษย์อยู่หรือเปล่า?”“หา?” เซียนบรรพกาลยังไม่ทันตอบสนอง ก็ได้ยินผู้อาวุโสที่แปดโฆษณาตัวเองอย่างกระตือร
