่าแต่ตอนนี้ข้าเป็นแค่คนธรรมดา แม้ข้าจะฟื้นกลับไปถึงขั้นรวมร่าง ก็ไม่มีความสามารถบริหารสำนักใหญ่ขนาดนี้”สำนักเวิ่นเต๋าในปัจจุบันกับสำนักที่เพิ่งก่อตั้งมีขนาดต่างกันราวฟ้ากับดิน เขาจะบริหารได้อย่างไร“ไม่เป็นไร ศิษย์น้องเล็กก็เคยเป็นเจ้าสำนักมาสามเดือน บริหารสำนักเวิ่นเต๋าง่ายมาก”เซียนบรรพกาลยิ่งประหลาดใจ ปัจจุบันมาตรฐานการเป็นเจ้าสำนักต ่าขนาดนี้เชียวหรือ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดก็เป็นเจ้าสำนักได้ไม่ถูก ไม่ควรคิดแบบนั้น ลูกหลานรุ่นหลังผู้นี้ตอนขั้นสร้างฐานก็สามารถเอาชนะคนขั้นแปลงร่างเซียน ตอนนี้บำเพ็ญถึงขั้นทารกแรกกำเนิด พลังต่อสู้จริงต้องสูสีกับขั้นรวมร่างแน่นอน
“ข้าเป็นเจ้าสำนักไม่ได้จริงๆ พวกเจ้าไม่ต้องปฏิบัติต่อข้าแบบนี้เพียงแต่ให้ข้าเป็นศิษย์ธรรมดาของสำนักก็พอ” เซียนบรรพกาลเพียงต้องการบำเพ็ญอย่างเต็มที่ ตัดขาดจากอดีต กลับไปสู่ขั้นรวมร่างอีกครั้ง“อ้อใช่ ศิษย์พี่ใหญ่ ซากจักจั่นทองของบรรพบุรุษตอนนี้อยู่ในมือราชสำนัก ท่านพอจะช่วยเอาคืนมาได้ไหม” ลู่หยางฉวยโอกาส“ซากจักจั่นทองเรื่องอะไรกัน?”ลู่หยางเล่าประสบการณ์หลังจากบรรพบุรุษตื่นขึ้นมาให้ฟังหมดแน่นอนว่าตัดเรื่องที่เขากับเมิ่งเฒ่าแขวนบรรพบุรุษออกไปคงเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีนักสำหรับบรรพบุรุษ บรรพบุรุษเองก็ไม่พูดถึงอวี้จือพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เรื่องนี้ไม่ยาก”“บรรพบุรุษอยากพบผู้บริหารระดับสูงของสำนักเราไหม?” อวี้จือถามอีกเรื่อง
