นไปเจ้าค่ะ
นี่ไม่ใช่ความผิดของเหมียวฉางอัน สมบัติระดับนภามีจิตวิญญาณเพียงเบาบาง ไม่สามารถเลือกนายได้ แต่สมบัติที่เหนือกว่าระดับนภานั้นต่างออกไป มันมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง
เย่หนานไม่ตอบคำถาม เขาเพียงก้มลงเก็บกระบี่สีขาวขึ้นมาจากพื้น
ใบหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์แค่สมบัติระดับราชันกระจอก ๆ กล้าดียังไงมาพยศ ดูท่าทางเจ้าคงอยากจะไปนอนเล่นในบ่ออุจจาระสินะ
ได้ยินคำพูดของเย่หนาน เหมียวฉางอันและคนอื่น ๆ หัวใจกระตุกวูบ
ระดับราชันจริง ๆ ด้วย… ท่านผู้อาวุโสเย่เป็นยอดคนระดับไหนกันแน่เหมียวฉางอันตกตะลึงจนพูดไม่ออก
แม้จะคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินจากปากเย่หนานจริง ๆ ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
ราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง กระบี่สีขาวในมือเย่หนานเริ่มสั่นระริก ส่งเสียงครางหงิง ๆ ราวกับหวาดกลัวคำขู่ของเขา
เห็นปฏิกิริยาของกระบี่ เย่หนานยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะส่งสายตาให้เหมียวฉางอัน
เหมียวฉางอันเข้าใจความหมายทันที
ท่านผู้อาวุโส ได้โปรดละเว้นมันเถิดเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ หากมันไม่ยอมรับข้า ข้าก็ไม่บังคับเหมียวฉางอันรับมุกเย่หนานอย่างรู้ใจ
ได้ยินคำขอร้องของเหมียวฉางอัน กระบี่ขาวยิ่งสั่นอย่างรุนแรง พยาย
