ิ่งโจวจะกลับบ้านคงเป็นเรื่องไกลแสนไกลหลังเลิกเรียน เถาทิ่งเฟิงวิ่งเหยาะๆ มาถึงร้านค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง หน้าร้านมีคนต่อแถวยาวเหยียด ทุกคนต่างมีรอยยิ้มตื่นเต้นบนใบหน้า
หน้าร้านมีแผ่นป้ายไม้ตั้งอยู่ บนแผ่นป้ายเขียนว่า: 《ลิขิตอมตะ》“นี่คือที่ไหนกัน?” จอมเทพกวนฉีขมวดคิ้ว ในความทรงจำของเขา ไม่เคยเห็นสถานที่เช่นนี้มาก่อน นี่เป็นของเล่นใหม่ๆ ที่เป็นที่นิยมในหมู่สามัญชนหรือ?“ก็ภาพมายาพยับแดดน่ะสิ จอมเซียนไม่เคยได้ยินหรือ?” เถาทิ่งเฟิงมองจอมเทพกวนฉีด้วยสายตาประหลาดใจยิ่งนัก ตอนนี้ยังมีคนที่ไม่รู้จักภาพมายาพยับแดดอีกหรือ?“ภาพมายาพยับแดด?” จอมเทพกวนฉีพยายามนึกทบทวนอย่างละเอียด แต่ก็แน่ใจว่าไม่เคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อน“ได้ยินว่านี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ของผู้ทรงพลังท่านหนึ่งจากสำนักเวิ่นเต๋า ที่ทำให้เราสามารถเข้าสู่ภาพมายา สัมผัสชีวิตที่แตกต่างออกไป”จอมเทพกวนฉีได้ยินคำอธิบายแล้วแค่นเสียงเยาะ เขาเชี่ยวชาญศาสตร์การบำเพ็ญเซียนร้อยแขนง เพียงแค่ฟังคำอธิบายก็เดาได้ถึงหลักการทำงานของภาพมายาพยับแดด: “ข้านึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็แค่ภาพมายา เทคนิคลามกแปลกประหลาด ของเล่นชิ้นเล็กๆเท่านั้น”
“ภาพมายาพยับแดดไม่ใช่ของเล่นชิ้นเล็กๆ มันกำลังเป็นที่นิยมมาก ทั่วทั้งทวีปใหญ่ต่างดูกันทั้งนั้น” เถาทิ่งเฟิงแก้ไข แล้วจ่ายเงินซื้อตั๋วภายในร้านมีกำแพงกำบังตั้งอยู่บนพื้นและกำแพง ต้องใช้ตั๋วในมือเพื่อเปิดใช้งาน“เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าทั
