นุ่มเช่นเจ้า”“ดูเหมือนว่าสิ่งนี้มีวาสนากับเจ้า”“เด็กน้อย สิ่งนี้หาได้ยากยิ่งนัก เมื่อได้มันมาแล้ว ต้องระมัดระวังให้มาก ต้องไม่ให้ใครรู้ว่าเจ้าครอบครองมัน!”พูดจบ จอมเทพกวนฉีก็หลับตาลงอย่างสงบ ร่างกายค่อยๆกลายเป็นผงธุลี สลายหายไป เหลือไว้เพียงกล่องไม้
เถาถิงเฟิงรู้สึกสับสน ไม่รู้ควรทำเช่นไร เขาพนมมือคำนับไปยังตำแหน่งที่จอมเทพกวนฉีเคยอยู่สองครั้ง แล้วค่อยๆ เปิดกล่องไม้ด้วยมือที่สั่นเทา พบว่าภายในมีเปลือกจักจั่นสีทองวาววับอยู่“เซียนน้อย จักจั่นลอกคราบคืออะไรหรือ?” ลู่หยางถาม“ในยุคโบราณมีปีศาจจักจั่นตัวหนึ่ง บำเพ็ญจนถึงขั้นข้ามพิบัติซึ่งไม่เคยมีปีศาจจักจั่นตัวใดทำได้มาก่อน ทั่วร่างกลายเป็นสีทอง มันเข้าใจพรสวรรค์ติดตัวหนึ่ง เรียกว่าจักจั่นลอกคราบ สามารถใช้ปรับปรุงรากฐาน โดยอาศัยพรสวรรค์ติดตัวนี้ มันจึงบำเพ็ญถึงขั้นข้ามพิบัติได้”“เปลือกที่มันลอกทิ้งจึงถูกเรียกว่าจักจั่นลอกคราบ เป็นสมบัติล ้าค่าที่ช่วยปรับปรุงรากฐานได้”“แล้วปีศาจจักจั่นตัวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?” ลู่หยางถาม“ถูกข้าบี้ตายน่ะสิ” เซียนอมตะตอบ
