างการขอให้ผู้บำเพ็ญใช้ตาทิพย์ตรวจดู ก็จะรู้คำตอบ”“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็แจ้งทางการ!”ไม่นาน ทางการก็ส่งนายหัวกำลังภายในที่มีวิทยายุทธ์ในตัวมาตรวจสอบกำไลของซูอวี๋“แปลกจริง ทำไมบนนั้นไม่มีลายนิ้วมือเลย?” นายหัวขมวดคิ้วซูสือในใจกำลังหัวเราะเยาะ นางไปมาที่ทางการอยู่บ่อยๆ จึงพอรู้เรื่องลายนิ้วมือ ทั้งนางและพี่สาวซูอวี๋ล้วนมีนิสัยอาบน ้าทุกคืนลายนิ้วมือถูกล้างออกไปหมดแล้วในน ้าอุ่น ไม่เหลือแม้แต่รอยเดียว
“หากไม่มีลายนิ้วมือก็แสดงว่านี่เป็นกำไลของซูอวี๋” กู๋จวินเย่พูดเรียบๆ พร้อมกับมองไปที่ซูอวี๋และซูสือ“ตอนเช้าข้าชนซูสือล้ม ตอนที่พยุงนางขึ้นมา ได้สัมผัสกำไลของนาง บนกำไลควรมีลายนิ้วมือของข้าอยู่”“พอดีนายหัวมาถึง ขอให้ช่วยค้นห้องนี้อย่างละเอียด ดูว่ากำไลอยู่ที่ไหน”“เฮ้ ข้าเจอกำไลแล้ว!” จู่ๆ ซูสือก็พูด แล้วยิ้มขออภัยกับทุกคน“มันถูกทับอยู่ใต้หนังสือนี่เอง”“ศิษย์น้องซูสือ เจ้านี่ช่างไม่ระวังเลย”“ใช่ๆ ทำให้พวกเราเป็นห่วงไปหมด” ทุกคนรีบพูดว่าไม่เป็นไรไม่ควรเก็บเรื่องนี้มาคิดมาก“เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้ยังไม่จบ พวกเจ้าค้นตัวคนอื่นตามใจชอบ ใส่ร้ายซูอวี๋ ควรขอโทษนาง” กู๋จวินเย่ขมวดคิ้วพูด“กู๋จวินเย่ ข้าเตือนเจ้า อย่าเหลิง!” นักเรียนคนแรกที่พบกำไลโกรธมาก “เจ้าต้องการให้คนมากมายขนาดนี้ขอโทษซูอวี๋เหรอ?”“ไม่ใช่ทุกคน เจ้า… เจ้า… เจ้า… เจ้า…” กู๋จวินเย่ชี้ไปที่บางคน“คนเหล่านี้เมื่อกี้ไม่ได้พูดอะไร ไม่ต้องขอโทษ”“
