เจ้า!”
“ยังมีซูสือ แม้เจ้าจะไม่ได้ใส่ร้ายซูอวี๋ แต่เพราะเจ้าไม่ระวัง ทำให้นายหัวต้องเสียเวลาเปล่า ต้องขอโทษนายหัวและทุกคน”“จวินเย่พูดถูก” อาจารย์สอนหนังสือถือไม้บรรทัดเหล็ก ตบมือเบาๆ เสียงน่ากลัวทุกคนจนใจ ภายใต้แรงกดดัน จำต้องขอโทษทีละคนหลังเหตุการณ์จบลง ซูสือแอบไปพบกู๋จวินเย่เป็นการส่วนตัวกระซิบ:“จวินเย่ จริงๆ แล้วระหว่างเรา ไม่จำเป็นต้องมีความขัดแย้งขนาดนี้”กู๋จวินเย่ไม่ตอบ เขาเคยบอกไปแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่สนิทสนมขนาดนั้น จวินเย่คือใคร อย่างน้อยก็ไม่ใช่เขา“จวินเย่ พ่อของข้าคิดว่าพวกเราเหมาะสมกัน คืนนี้จะไปสู่ขอกับบ้านเจ้า กำหนดการหมั้น”กู๋จวินเย่จึงมีปฏิกิริยา เงยหน้ามองซูสือเขาผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติกลับชาติมาเกิด จะเสียความบริสุทธิ์ที่นี่ได้อย่างไร แล้วจะบำเพ็ญต่อไปได้อย่างไร?เขาเงียบไม่พูดอะไร ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ทำเหมือนไม่สนใจเรื่องนี้ซูสือเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ยืนครู่หนึ่งแล้วจากไป
ความจริงนางแอบบอกพ่อว่าอยากแต่งงานกับกู๋จวินเย่กู๋จวินเย่ไม่ชอบนางไม่เป็นไร หลังหมั้นแล้ว มีเหตุผลให้ใกล้ชิดค่อยๆ ก็จะชอบนางเองหลังเลิกเรียน เป็นไปตามที่ซูสือบอก คนของตระกูลซูนำของหมั้นมาสู่ขอที่ตระกูลกู๋หัวหน้าตระกูลกู๋ ซึ่งก็คือพ่อของกู๋จวินเย่ ตกลงเรื่องนี้ไว้แล้วในตอนกลางวัน ตอนนี้เพียงแค่ดำเนินตามพิธีการเท่านั้นตระกูลกู๋และตระกูลซูล้วนเป็นตระกูลขั้นแก่นทองคำที่มีชื่อเสียงในท้อง
