ถิ่น ไม่ว่าจะพิจารณาจากชาติตระกูลหรือรูปร่างหน้าตา กู๋จวินเย่และซูสือก็เหมาะสมกันยิ่ง“ไม่ได้ ข้าไม่ยินยอมให้มีการแต่งงานนี้” กู๋จวินเย่ต่อหน้าทุกคนประกาศคัดค้านการตัดสินใจของทั้งสองตระกูล“บังอาจ! ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะพูดได้!” พ่อของกู๋จวินเย่โกรธมากรู้สึกว่าเสียหน้าเขาไม่เคยสนใจลูกชายคนที่สองคนนี้มาก่อน“คู่หมั้นฝ่ายหนึ่งคือข้า ทำไมข้าจะพูดไม่ได้?” กู๋จวินเย่ไม่สนใจความโกรธของพ่อ เขาผู้ยิ่งใหญ่เทพมารเต๋าจวน แม้แต่สายฟ้าพิบัติเก้าสิบเก้าก็ไม่อาจทำให้เขาโค้งคำนับ เขาจะกลัวใครเล่า?
“คำสั่งของพ่อแม่ จัดการโดยแม่สื่อ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาวุ่นวาย!”“ตอนกลางวันเจ้าชนซูสือ ชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกันเช่นนี้ต่อไปจะให้ซูสือแต่งงานกับใครได้!”“พวกเราล้วนเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญ ต่อไปเมื่อเดินบนเส้นทางบำเพ็ญเซียน ชายหญิงชนกันสองทีก็เป็นเรื่องปกติ หรือว่าต่อไปในการต่อสู้ ยังจะต้องแบ่งแยกชายหญิงอีกหรือ?”ชาติก่อนเขาฆ่าผู้บำเพ็ญฝ่ายมารที่เป็นผู้หญิงไปจำนวนมากหรือว่าจะต้องแต่งงานกับผู้บำเพ็ญฝ่ายมารเพราะเหตุนี้หรือ?“พูดจาไร้สาระ!”พ่อของกู๋จวินเย่พูดไม่ชนะกู๋จวินเย่ ได้แต่พูดว่าเขาพูดจาไร้สาระซูสือยังมองกู๋จวินเย่ด้วยดวงตาคลอไปด้วยหยาดน ้าตา: “จวินเย่เจ้าเกลียดข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ?”ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ พ่อของกู๋จวินเย่ขอถอนตัวไม่ได้ พ่อของซูสือมาแก้สถานการณ์: “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เด็กก็แค่งอนเ
