าถามขอทานแก่ทันทีหากขอทานแก่รู้จักเสี่ยอัน เสี่ยอันก็จะรู้ถึงตัวตนของพวกเขา ไม่เอื้อต่อการสังเกตคุณธรรมในความลับลู่หยางวิเคราะห์:“รอสักครู่ ดูเถิด ผ้าห่มพับเรียบร้อย แน่นอนว่าไม่ใช่ขอทานแก่พับ น่าจะเป็นฝีมือเสี่ยอัน แสดงว่าแม้เสี่ยอันจะออกไป ก็คงไม่ไปไกลเกินไป”
สมดังคาด เมื่อถึงยามพลบค ่า เสี่ยอันที่เต็มไปด้วยฝุ่นสกปรกถูกเด็กหญิงพยุงเข้ามาในวัดขอทานแก่เห็นแล้วดูสมใจ: “อย่างไร ไปสำนักดาบโบราณหุนเวินมาหรือ? ข้าบอกแล้วว่าพวกเขาไม่มีทางรับพวกเจ้าหรอก”เสี่ยอันไม่พูดอะไร เด็กหญิงที่พยุงเสี่ยอันอยู่แก้ต่างให้:“น่าโมโหนัก พวกเขาแม้แต่รากฐานของพี่เสี่ยก็ไม่ทดสอบ เห็นพี่เสี่ยแต่งตัวขาดๆ ก็บอกว่าแน่นอนว่าไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญโยนพี่เสี่ยออกจากสำนักทันที!”เด็กหญิงสวมเสื้อผ้าขาดๆ ดูเหมือนเพิ่งขุดออกมาจากหลุมดินลู่หยางสังเกตเห็นว่า หากเด็กหญิงล้างตัวให้สะอาด แต่งตัวสักหน่อยก็จะเป็นสาวน้อยหน้าตาดีขอทานแก่หาวหนึ่งที:“หินวัดรากฐานราคาแพง และยังมีข้อจำกัดในการใช้งาน จะให้พวกเขาทดสอบรากฐานให้เจ้าได้อย่างไร”เสี่ยอันขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร“เอาเถอะ อย่าอารมณ์เสียเลย ดูของที่ข้าได้มาวันนี้” ขอทานแก่เหมือนนักมายากล พลันเสกขนมปังใหญ่สามก้อนออกมาลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวอยู่เฝ้าที่นี่ทั้งวัน ขอทานแก่แทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย
“ขนมปัง!” เด็กหญิงเห็นขนมปังแล้วตาเป็นประกายคนแก่หนึ่งเด็กสองนั่งกินขนมปังข้างกองไฟ เงียบ
