และมีความสุขกินขนมปังไปครึ่งหนึ่ง เสี่ยอันจู่ๆ ก็พูดขึ้น: “น้องเชียวเอ๋อร์พรุ่งนี้ข้าจะไปที่สำนักเหินสู่สวรรคายามกลางวันลองดู”เสี่ยอันมีแววตามุ่งมั่น“ดี ข้าจะไปกับพี่เสี่ย”ขอทานแก่หัวเราะเยาะ ดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยเสี่ยอันที่ทำเรื่องไร้ประโยชน์หลังกินขนมปังเสร็จ ขอทานแก่ตื่นเต้นดึงมือเสี่ยอัน เก็บฟางแห้งไปด้านข้าง เผยให้เห็นกระดานหมากที่ขีดไว้ด้วยหินขอทานแก่หยิบกรวดสีดำกำมือหนึ่งและกรวดสีขาวกำมือหนึ่ง“มาๆ เด็กเสี่ย มาเล่นกับข้าสักสองกระดาน”เสี่ยอันตอบรับ คนแก่หนึ่งคนเด็กหนึ่งต่อสู้กันบนกระดานหมากเด็กหญิงเชียวเอ๋อร์ยืนดูอยู่ข้างๆจบห้ากระดาน เสี่ยอันชนะทั้งหมด ขอทานแก่เสียใจไม่หายหลังผ่านไปหนึ่งคืน ขอทานแก่ยังคงนอนหลับ เสี่ยอันพาเชียวเอ๋อร์ไปที่สำนักเหินสู่สวรรคายามกลางวัน ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวแอบตามไป
ที่หน้าประตูสำนักเหินสู่สวรรคายามกลางวัน เสี่ยอันแจ้งความประสงค์ ขอทดสอบรากฐาน แต่ศิษย์ภายนอกสองคนที่เฝ้าประตูกลับดูถูกเสี่ยอัน“ไปไป ขอทานน้อยจากที่ไหนกัน คนอย่างเจ้าจะมีรากฐานได้หรือ?”“แม้แต่สำนักหุบเขาเมฆสีม่วงซีเยินที่ผู้อาวุโสปีศาจขั้นทารกแรกกำเนิดหายตัวไปก็ยังไม่รับพวกเจ้า”เสี่ยอันถูกผลักล้มลงพื้นอีกครั้ง นิ่งเงียบไม่พูดอะไร เฝ้าอยู่เงียบๆกัดริมฝีปากจนเลือดออกวันนี้ถูกดูหมิ่น วันหน้าจะต้องตอบแทนร้อยเท่า!พอถึงยามพลบค ่า เสี่ยอันถูกเชียวเอ๋อร์พยุงกลับมาอีกครั้งขอทานแก่ยังคงดูสมใจแบบ
