“หรือว่าจะหักกิ่งจากเซียนแห่งกาลเวลามาสร้างพิณสักอัน?”เซียนอมตะเสนอความคิด แน่นอนว่านางส่งเสียงสื่อจิตเท่านั้น ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ เพราะกั่นเถียนยังไม่รู้ถึงตัวตนของเซียนอมตะร่างกายของเซียนแห่งกาลเวลามีขนาดมหึมา แม้แต่กิ่งใบก็ยังหนาถึงห้าหกลี้“จะไม่เป็นการไม่เคารพต่อผู้อาวุโสเซียนแห่งกาลเวลาหรือ?”ศิษย์พี่ใหญ่ลังเลอยู่บ้างเซียนอมตะไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้: “โถ อะไรกันจะเคารพไม่เคารพ เซียนแห่งกาลเวลาเองก็มักใช้ร่างของตัวเองสร้างวัตถุวิเศษอยู่เสมอ”“กิ่งใบก็เหมือนเส้นผมของเซียนแห่งกาลเวลา ถอนผมเส้นหนึ่งมาสร้างวัตถุวิเศษจะเป็นอะไรไป”“เขาเองก็ชอบใช้ร่างกายตัวเองสร้างวัตถุวิเศษเป็นประจำ”ถ้าพูดถึงวัสดุชั้นเลิศในการสร้างวัตถุวิเศษ ต้องยกให้เซียนแห่งกาลเวลา ผู้เป็นสิ่งมีชีวิตเก่าแก่ที่สุดในสรวงสวรรค์ ไม่มีวัสดุใดจะเทียบชั้นกับร่างของเขาได้
“เซียนจิ้วชงก็เคยคิดจะใช้ร่างกายตัวเองสร้างวัตถุวิเศษเหมือนกัน”“เขาครอบครองผลของการบำเพ็ญหยินหยางนี่นา หยินหยางเป็นตัวแทนของการเปลี่ยนแปลง หยินหยางผสานกัน วิถีสร้างความไม่มีที่สิ้นสุด หมุนเวียนสร้างสรรค์ เขาสามารถใช้พลังของผลการบำเพ็ญสร้างมนุษย์ได้”“เดิมทีเขาคิดจะถอดซี่โครงของตัวเองออกมาสร้างมนุษย์ แต่ต่อมาก็เริ่มกังวลว่าคนที่สร้างขึ้นมาจะเป็นน้องชายน้องสาวหรือลูกชายลูกสาวของเขากันแน่ จนจมอยู่ในความลำบากใจ สุดท้ายก็เลยล้มเลิกความคิดนั้นไป”ลู่หยาง: “……”ขนบธรร
