ีเสียงฟ้าร้องดังแว่วมาลู่หยางรีบนึกได้ ศิษย์พี่สามกำลังจะข้ามเข้าสู่ขั้นฝึกความว่างเปล่า นี่คือสายฟ้าพิบัติที่นางดึงมา!วิ่ง!
ลู่หยางไม่พูดอะไรอีก แม้แต่เมล็ดบัวในจานก็ไม่สนใจแล้ว รีบวิ่งลงเขาทันที!เขาเพิ่งอ่าน «วาทะเซียน» ตอนนี้กลัวสายฟ้าพิบัติที่สุด!ลู่หยางวิ่งเร็ว แต่ทารกอมตะวิ่งเร็วกว่า เพียงพริบตาก็วิ่งนำหน้าลู่หยางไปแล้วลู่หยาง “……”รอจนทารกอมตะวิ่งถึงเชิงเขา ไม่หนีต่อแล้ว ลู่หยางจึงหยุดฝีเท้านี่แสดงว่าทารกอมตะเห็นว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว“ทำไมจู่ๆ ก็ข้ามขั้นล่ะ?”“ก็ไม่ได้จู่ๆ หรอก หญิงคนนี้กำลังบรรเลง ‘หงส์พักริมลำธาร’ ที่เหลียนอี๋ให้ ต่างจากการระเบิดของข้า นี่เป็นเพลงที่ช่วยให้จิตใจสงบขั้นฝึกความว่างเปล่าต้องการความมั่นคงของจิตใจ บทเพลงนี้พอดีช่วยให้จิตใจมั่นคง และนางก็อยู่ในจุดที่ใกล้จะข้ามขั้นอยู่แล้ว การข้ามขั้นตอนนี้จึงเป็นเรื่องปกติ”
