กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าทั้งตกใจและโกรธแค้น เจียงผิงอันไอ้ลูกหมานี่ช่างไม่ใช่คนดีเลย เจ้าเป็นเซียนแล้วยังมีหน้ามาท้าต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง?ไปสู้กับปู่เจ้าเถอะ!ศิษย์พี่ใหญ่นั่งบนบัลลังก์ไม่ทันไร ก็เห็นโลกเสมือนแตกสลายกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าถูกเจียงผิงอันตบตีจนสภาพยับเยินความสามารถในการเกิดใหม่จากแขนขาที่ขาด หรือการเกิดใหม่จากหยดเลือด ล้วนไร้ผลในชั่วขณะนี้ บาดแผลของกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่สามารถรักษาได้ตุบกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าถูกโยนลงบนพื้น เจียงผิงอันถอนหายใจยาว เช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่“กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่า คราวนี้ข้าไม่ได้โกง พวกเราต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง ใช้แต่ความสามารถที่แท้จริง ครั้งนี้เจ้าคงยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยใจแล้วกระมัง?”
เจียงผิงอันเป็นเซียนมาตลอด แต่ไม่เคยมีโอกาสได้โอ้อวดกับคนรู้จักเลย รอโอกาสนี้มาหมื่นปี ไม่คิดว่าวันนี้จะสมหวังช่างสะใจหากไม่ใช่เพราะกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเจ็บจนยืนไม่ไหว เขาคงอยากจะกระโจนเข้าไปกัดคอเจียงผิงอันให้ขาด“บัลลังก์นี้ไม่เลว หาใครมาหลอมสร้าง?” เจียงผิงอันสังเกตเห็นบัลลังก์ที่อวี้จือนั่งอยู่ หากไม่ใช่เพราะเขาส่งเสริมการใช้ชีวิตเรียบง่ายเขาก็อยากจะสร้างบัลลังก์ที่สง่างามเช่นนี้เหมือนกัน“ผลิตภัณฑ์พิเศษจากเขตปีศาจ ของขวัญจากศิษย์น้องเล็ก”“ศิษย์น้องเล็กของเจ้าชื่อล
