“ดูเหมือนลูกประค ำม่วงทองคือวัตถุวิเศษของท่ำนป้ำเยี่ยน”ชำวเมืองชุนเจียงทุกคนเงยหน้ำดูกำรต่อสู้ รอผลกำรต่อสู้ ลู่หยำงก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเขำเคยได้ยินศิษย์พี่ใหญ่พูดถึงชื่อลูกประค ำม่วงทองมำแล้วภำยในลูกประค ำมีลมปรำณแห่งอำกำศอิ่น แสงแห่งอำกำศแข็ง ผู้ที่ถูกดูดเข้ำไปในลูกประค ำ เพียงชั่วขณะเดียวก็จะถูกลมปรำณแห่งอำกำศอิ่นและแสงแห่งอำกำศแข็งฉีกเป็นชิ้นๆแต่เขำไม่รู้ว่ำวัตถุวิเศษชิ้นนี้เป็นของใครเป็นเจ้ำของก่อนหน้ำนี้ในตลำดมืดที่แผงขำยของเก่ำ เขำเคยเห็นวัตถุวิเศษที่อ้ำงว่ำเป็นลูกประค ำม่วงทอง มองหนึ่งตำก็เห็นได้ว่ำเป็นของปลอมขำยตลำดมืดทั้งหมดก็ยังไม่เท่ำกับปำกลูกประค ำม่วงทองที่แท้จริงเสียอีก“ชนะแล้วเหรอ?” ลู่หยำงรู้สึกว่ำกำรต่อสู้จบเร็วดี“เจ้ำคิดว่ำจะชนะกึ่งเซียนได้ง่ำยขนำดนั้นเหรอ? ไอ้หมอนี่มีผลแห่งกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำสำมำรถสร้ำงสิ่งของออกมำจำกควำมว่ำงเปล่ำได้ แม้เขำจะถูกขังอยู่ในลูกประค ำก็ยังสำมำรถใช้ควำมสำมำรถนี้ได้เหมือนเดิม”
“อย่ำได้ดูถูกกึ่งเซียนคนไหนเลย ไอ้หมอนี่มีควำมสำมำรถที่โลกภำยนอกไม่มีอะไรน่ำพูดถึง แต่หำกเชข้ำไปในโลกเสมือน ก็ไม่มีกึ่งเซียนคนไหนที่จะชนะเขำได้”“แข็งแกร่งขนำดนั้นเหรอ?”ลู่หยำงแปลกใจ แสดงว่ำกึ่งเซียนแห่งควำมว่ำงเปล่ำยังไม่ได้ใช้ควำมสำมำรถที่แท้จริงเลยหรือแน่นอน ดังที่เซียนอมตะคำดกำรณ์ไว้ ลูกประค ำม่วงทองสั่นสะเทือนอย่ำงรุนแรง ไม่ว่ำป้ำเยี่ยนจะใช้เวทมนตร์ปรำบอย่ำงไรก็ต
