ดงความเสียดายเล็กน้อย “น่าเสียดายที่แคว้นต้าเซี่ยของพวกเจ้าควบคุมเข้มงวดเกินไป ทำให้ข้าไม่สามารถหาองค์กรมือสังหารที่เหมาะสมได้ จนต้องไปตามหาจากพวกผู้บำเพ็ญโบราณ และบังเอิญพบสำนักราตรีทมิฬพอดี”“พอดีได้โอกาสนี้ ข้าจะควบรวมสำนักราตรีทมิฬและกำจัดผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติของแคว้นต้าเซี่ยของพวกเจ้าอย่างเจ้าไปด้วย!”“คุยโม้ใหญ่!” ป้าเยี่ยนเปิดฝาบาตรทองคำ พลังม่วงสีม่วงคำที่ยาวสุดลูกหูลูกตาพุ่งออกมา กวาดไปยังกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่านี่คือพลังแท้ดั้งเดิมที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก อ่อนนุ่มสามารถแปรเป็นโซ่ตรวนพันธนาการศัตรู แข็งแกร่งสามารถฟันภูเขาผ่าทะเลทำลายมิติ“น่าเสียดาย” กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่ากระโดดถอยหลังเล็กน้อย หลบพ้นการโจมตีครั้งนี้ป้าเยี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง การโจมตีครั้งนี้เป็นเพียงการลวงให้กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเผลอ จุดประสงค์ที่แท้จริงคือการทำลายกำแพงโลกเสมือนและออกไปจากที่นี่น่าเสียดายที่โลกเสมือนสมกับชื่อของผลของการบำเพ็ญ แม้แต่พลังแท้ดั้งเดิมก็ไม่สามารถทำลายมันได้
กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่ารู้สึกว่าโลกเสมือนสั่นไหวเล็กน้อยหัวเราะเย็นชา “ไม่นึกว่าพลังแท้ดั้งเดิมจะมีพลังถึงเพียงนี้ พลังแท้ดั้งเดิมกลับสู่ความบริสุทธิ์ วิธีการฝึกฝนพลังลมปราณช่างยอดเยี่ยมจริงๆ น่าเสียดายที่สายพันธุ์จะขาดสะบั้นที่นี่เสียแล้ว”เขาลองคิดดู แล้วงอนิ้วกระดิกเบาๆ ทำลายโซ่ตรวนและคุกที่ขังสมาชิกสำนัก
