ราตรีทมิฬอยู่ “พวกเจ้าไปฆ่าคนทั่วเมืองเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา”สมาชิกสำนักราตรีทมิฬได้รับอิสระอย่างฟ้าแลบ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของกึ่งเซียนอีกอย่าง คนที่เข้าร่วมองค์กรมือสังหาร ใครไม่ชอบฆ่าคนกันล่ะป้าเยี่ยนโกรธจัด “เจ้ากล้า!”กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเพียงแค่แสยะยิ้มเย็นชา ไม่พูดอะไร“โลกเสมือน? เกิดอะไรขึ้น?” ลู่หยางและซื่อฉันรีบไปที่เขตคุกใต้ดิน แต่กลับเห็นป้าเยี่ยนและกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเผชิญหน้ากันอยู่“ลู่หยาง ระวัง!” เซียนอมตะตะโกนเตือน กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าจะออกโจมตีเมื่อไรก็ได้ ระยะห่างตอนนี้อันตรายเกินไป“ร่างจำลอง?” กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าค่อยๆ ลดมือลง สนใจสามคนที่เข้ามาเพียงแวบหนึ่ง ก็กลับไปสนใจป้าเยี่ยน
แค่สามคนที่อยู่ในขั้นแก่นทองคำ ไม่ได้อยู่ในสายตาเขา“มิตินี้คือกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเป็นเจ้าของ ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของเขา เขาสามารถสร้างสิ่งต่างๆ ตามใจชอบได้นี่คือความสามารถของเขาในโลกเสมือน”“โลกเสมือนเป็นสนามของเขา ในโลกเสมือนเขาสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ รู้สึกเหมือนกับอยู่ในความฝัน”ลู่หยางรีบส่งจิตสื่อสารกับป้าเยี่ยน “ท่านผู้อาวุโส กฎระเบียบไร้ผลในที่นี่ พลังของอีกฝ่ายน่าจะเป็นความว่างเปล่าตามใจนึก ข้าจะรับหน้าที่สกัดกั้นสมาชิกสำนักราตรีทมิฬ!”ป้าเยี่ยนไม่คิดว่าลู่หยางจะอยู่ที่นี่ลู่หยางสามคนโดดเข้าไปขวางสมาชิกสำนักราตรีทมิฬอย่างไม่กลัวตาย
