คับบัญชานำตัวพวกเขาไปใส่ในกรงขัง แล้วปิดผนึกป้าเยี่ยนพยักหน้า “ออกเดินทางได้”ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาลอยมาจากท้องฟ้า น่าขนลุก “ฮิฮิ การพาคนที่ข้าหมายตาไปไม่ใช่เรื่องง่ายนัก”“ใครน่ะ!”ป้าเยี่ยนแผ่จิตออกไป กวาดทุกตารางนิ้วของพื้นที่โดยรอบร่างสูงชะลูดสีดำปรากฏออกมาจากช่องว่าง มองป้าเยี่ยนด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร“ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติแห่งแคว้นต้าเซี่ย ก็จงอยู่ที่นี่เถิด”ป้าเยี่ยนโบกมือทันที พัดเจ้าเมืองหลิวและคนอื่นๆ ออกไป “พวกเจ้ารีบออกไปจากที่นี่!”อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นใครแต่ยังกล้าลงมือ แสดงว่าต้องมีการเตรียมการมาอย่างดี!“ออกไป?” ร่างสูงชะลูดสีดำหัวเราะเย็นชา พลังที่มองไม่เห็นแผ่ขยายไปทั่วทั้งเมือง“ข้าอยากดูนักว่าใครจะออกไปจากที่นี่ได้”ป้าเยี่ยนตื่นตระหนกทันที จู่ๆ สายตาก็พร่ามัว ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป
ยังคงเป็นเมืองชุนเจียง แต่สีสันทั้งหมดหม่นหมองลง……นอกเมือง ผู้คนที่กำลังจะเข้าเมืองชุนเจียงเห็นเมืองชุนเจียงหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงหลุมใหญ่บนพื้น ทำให้พวกเขาตกตะลึง……“ที่นี่คือที่ไหนกัน!” ป้าเยี่ยนเตรียมรับมือศัตรู ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมืองหลิวหรือคนของสำนักราตรีทมิฬ ทุกคนยังอยู่ที่นี่ ยังอยู่ในสถานที่เดิม แต่ที่นี่ ทั้งคนและสิ่งของ ล้วนหม่นหมองราวกับเลือนสีร่างสูงชะลูดสีดำกางแขนออก “ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติแห่งแคว้นต้าเซี่ย ยินดีต้อ
