หำศำล’ข้ำจะบอกเจ้ำทีละที่”“ขอบคุณพี่ใหญ่ที่ชี้แนะ!”ขณะที่ทั้งสองก ำลังจะพูดอะไรบำงอย่ำง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีภัยใหญ่มำเยือน รำวกับดำบคมกริบจ่ออยู่ที่ล ำคอ พร้อมจะตัดศีรษะออกจำกร่ำงได้ทุกเมื่ออันตรำย!ถนนที่คลำคล ่ำไปด้วยผู้คน ฝูงชนที่เดินไปมำ เสี่ยวเอ้อร์ที่ตะโกนเรียกลูกค้ำ เด็กน้อยที่ท ำขนมรูปสัตว์หล่น… ทุกอย่ำงดูเชื่องช้ำลงอย่ำงประหลำด รำวกับเวลำทั้งโลกช้ำลงมีเพียงร่ำงอ่อนช้อยร่ำงหนึ่งที่ดูขัดแย้งกับโลก ค่อยๆ เดินเข้ำมำเข้ำใกล้ทั้งสองคนร่ำงอ่อนช้อยยื่นขนมรูปสัตว์ให้เด็กน้อย แล้วมำยืนตรงหน้ำทั้งสองคน“บังเอิญผ่ำนมำแถวนี้ รู้สึกถึงร่องรอยที่ข้ำทิ้งไว้ จึงมำดูสถำนกำรณ์ คิดไม่ถึงว่ำจะได้พบสิ่งที่ไม่คำดฝัน”
“บรรพ…บรรพตระกูลหงส์?!”ท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นจ ำเจียงเหลี่ยนอี๋ได้ก่อน ตำมมำด้วยท่ำนเต๋ำปู้อวี่ผู้ท ำควำมผิดมำกมำยทั้งสองคนเหงื่อแตกพลั่ก พวกเขำไม่น่ำได้ไปล่วงเกินบรรพตระกูลหงส์ แต่ดูจำกท่ำทีของบรรพตระกูลหงส์ ดูยังไงก็เหมือนจะมีเรื่อง!เจียงเหลี่ยนอี๋ผ่ำนมำแถวนี้ รู้สึกถึงร่องรอยที่ทิ้งไว้บนตัวเจ้ำเผ่ำจิ่น นำงสงสัยว่ำท ำไมเจ้ำเผ่ำตระกูลฉงฉีถึงปรำกฏตัวในแคว้นต้ำเซี่ยนำงตำมรอยไปตำมต ำแหน่งของร่องรอย และพบเต๋ำปู้อวี่โดยบังเอิญ“หำเจ้ำเจอแล้ว”เต๋ำปู้อวี่รู้สึกถึงสำยตำของเจียงเหลี่ยนอี๋ รู้สึกขนหัวลุกเขำท ำอะไรก็รู้จักขอบเขต เมื่อไรกันที่ไปล่วงเกินผู้ทรงอ ำนำจเช่นนี้?ยิ่งไปกว่ำนั้น เขำไม่เคยพ
