บนำงมำก่อนนี่!รำวกับรู้ควำมสงสัยของท่ำนเต๋ำปู้อวี่ เจียงเหลี่ยนอี๋หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูคุ้นตำส ำหรับท่ำนเต๋ำปู้อวี่ออกมำจำกแหวนเก็บของ“หนังสือต้องห้ำมเปลี่ยนร่ำงมังกรหงส์”“ได้ยินว่ำหนังสือเล่มนี้เจ้ำเป็นคนเขียน?”
แย่แล้ว ลืมเรื่องหนังสือเล่มนี้ไปเสียสนิท!ท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นมองพี่ใหญ่ด้วยควำมตกใจ แม้แต่เขำก็เคยได้ยินชื่อ “หนังสือต้องห้ำมเปลี่ยนร่ำงมังกรหงส์” หนังสือต้องห้ำมที่ท ำให้ตระกูลมังกรและตระกูลหงส์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ผู้เขียนยังคงเป็นปริศนำ ที่แท้เป็นท่ำนนี่เอง?!“ไม่จ ำเป็นต้องตอบ สีหน้ำของเจ้ำบอกทุกอย่ำงแล้ว” เจียงเหลี่ยนอี๋เผำหนังสือต้องห้ำมเปลี่ยนร่ำงมังกรหงส์จนเป็นเถ้ำถ่ำนลู่หยำงเคยเตือนว่ำ อำจำรย์ของเขำมักพูดโกหก ไม่ควรเชื่อค ำพูดของอำจำรย์เจียงเหลี่ยนอี๋ค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้น“ลบหลู่ตระกูลหงส์ของข้ำ โทษถึงตำย”“พิจำรณำแล้วว่ำลู่หยำงเป็นศิษย์พี่ของข้ำ และเจ้ำเป็นอำจำรย์ของลู่หยำง หำกมองในแง่นี้ ก็ต้องแยกกันพิจำรณำ เพื่อไม่ให้ข้ำตีเบำเกินไป”“ข้ำตอนนี้ยังด ำรงต ำแหน่งที่ปรึกษำพิเศษของส ำนักเวิ่นเต๋ำ ที่ปรึกษำพิเศษท ำร้ำยเจ้ำส ำนัก เป็นกำรไม่รู้จักที่ต ่ำที่สูง ผิดมำรยำท”“โชคดีที่พี่สำวบอกข้ำว่ำ ผู้ที่ท ำกำรใหญ่ไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย ต้องละทิ้งมำรยำทที่เคร่งครัดเกินไปชั่วครำว”
ท่ำนเต๋ำปู้อวี่ฟังแล้วงุนงงไปหมด ลู่หยำงกลำยเป็นศิษย์พี่ของเจ้ำนั่นไม่ใช่แค่กำรแสดงหรอกหรือ และที
