“เมื่อคืนเหนื่อยเกินไป ยังไม่ทันได้ถาม คุณหนูคงเย่ว์ ท่านถูกมือสังหารตามล่าด้วยเหตุใดกัน?” เมิ่งจิ่งโจวผู้มีใจเป็นธรรม ชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากคงเย่ว์ครุ่นคิดชั่วขณะ ทั้งสามคนเมื่อคืนช่วยชีวิตนางไว้ เชื่อใจได้ บอกก็ไม่เป็นไร “ที่นี่ไม่สะดวกสนทนา กลับห้องแล้วค่อยพูดดีหรือไม่?”สามชายสองหญิง ทั้งห้าคนมาถึงห้องของคงเย่ว์คงเย่ว์รินชาให้ทั้งสี่คน วางกาน ้าชาลง เอ่ยช้าๆ “เรื่องนี้ต้องเล่าตั้งแต่ตอนที่อาจารย์ออกจากหอเต๋า”“หอเต๋าที่อาจารย์ดูแลมีชื่อว่าหอซานเหอ ในหอมีเพียงข้ากับอาจารย์สองคน”“อาจารย์สมัยหนุ่มก่อเรื่องรักมากมาย บ่อยครั้งถูกคนรักตามมาถึงประตู เมื่อเวลาผ่านไป อาจารย์เห็นว่าข้าฝึกวิชาจนมีผลปกป้องตัวเองได้ จึงอ้างว่าจะท่องเที่ยวทั่วแดน ออกจากหอเต๋าหนีหนี้รัก”“รู้ว่าอาจารย์จากไป พวกคนรักเหล่านั้นมาตามหาอาจารย์ที่หอเต๋าน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด หอเต๋าเงียบเหงา เหลือเพียงข้าคนเดียว”
“ทันใดนั้น วันหนึ่งขณะที่ข้ากำลังนั่งสมาธิในห้อง ได้ยินเสียงดังสนั่นในลาน ข้าวิ่งออกไปดู เห็นชายคนหนึ่งเปื้อนเลือดตกลงมาในลาน”“ชายผู้นั้นหน้าตาหล่อเหลา แต่บาดเจ็บสาหัส แม้แต่อาภรณ์ด้านหน้ายังชุ่มเลือด”“ข้าไม่ทันคิดอะไรมาก อุ้มเขาเข้าห้อง ตัดเสื้อผ้า รักษาบาดแผลให้เขา”“ชายผู้นั้นหลับไปเกือบหนึ่งสัปดาห์ ไม่รู้ว่าเขาฝึกวิชาอะไรบาดแผลค่อยๆ หายดี”“หลังจากชายผู้นั้นตื่นขึ้น เขาเงียบขรึม แม้แต่คำขอบคุณก็ไม่พูด ย
