สื้อทันที
“พระคุณเจ้า นี่เป็นเพียงน ้าใจเล็กน้อย”“มากเกินไปแล้ว” ซื่อฉันยืนกรานรับเพียงห้าร้อยตำลึง ฉงหมิงเถียงชนะพระคุณเจ้าไม่ได้ จึงหยิบธนบัตรห้าร้อยตำลึงออกมา มอบให้อย่างเคารพเมื่อเรื่องราวจบลง ซื่อฉันกลับไปที่โรงแรม ไม่แม้แต่จะมองคุณหนูตระกูลฉงสักแวบ“คืนนี้จะไปหอนางโลมเพื่อฝึกจิตใจหรือ?” ลู่หยางถามพร้อมรอยยิ้ม การทำพิธีกับซื่อฉันช่างทำให้เขาได้เห็นอะไรใหม่ๆ จริงๆ“ไม่ใช่ เพิ่งผ่านไปเพียงคืนเดียว ยังไม่ใช่เวลาที่กำหนัดของข้าแรงกล้าที่สุด จะไม่ได้ผลการฝึกที่ดีที่สุด ตามความเห็นของข้า รออีกสามวันจะดีกว่า”“ช่างพิถีพิถันเสียจริง”เมื่อทั้งสามคนกลับถึงโรงแรม พอดีพบสองพี่น้องฝูหลิงที่เพิ่งกลับมาที่โรงแรมเช่นกัน“อ้าว พระคุณเจ้าพวกท่านกลับมาช้าจัง”“ทำพิธีล่าช้าไปบ้าง ข้าเห็นว่าโยมทั้งสองก็กลับมาไม่เร็วนัก”ฝูหลิงยิ้มจนตาหยี “วันนี้โชคดี ลูกค้าที่เจรจาไม่ลงตัวมาตลอดวันนี้ก็ตกลงกันได้เสียที เจรจารายละเอียดมากมาย กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ดึกแล้ว”
ซื่อฉันอวยพร “อมิตาพุทธ โยมฝูหลิงวาสนาล ้าลึก”“ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้เป็นไปตามคำอวยพรของพระคุณเจ้า แต่เรื่องวันนี้ก็แปลกมาก”“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกค้าคนนั้นเมื่อวานยังเรียกร้องเงื่อนไขที่เกินไปมากมาย วันนี้กลับเปลี่ยนคำพูด บอกว่าให้ถือเป็นการทำความดีเถิด อยากลองดูว่าคำพูดของพระคุณเจ้าจะได้ผลหรือไม่อะไรทำนองนี้”
