อย่างนี้ ไม่แสดงว่าพวกเขาสองคนดูโง่หรอกหรือ?“ลงมือเถอะ ข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ขนลุกไปหมดแล้ว” เมิ่งจิ่งโจวเสนอ
ซื่อฉันมองตัวเองปลอมกับฉงชิงเอ๋อร์ที่รักใคร่ปรองดอง ก็รู้สึกทนไม่ได้เช่นกัน จึงพยักหน้าเห็นด้วย“เข้าโจมตี!”เมิ่งจิ่งโจวตะโกนเสียงดัง จนลู่หยางสะดุ้ง“ใครน่ะ!”คังเว่ยตอบสนองได้เร็วที่สุด เขารู้สึกตัวในความฝัน ส่วนฉงชิงเอ๋อร์ซึ่งเป็นเจ้าของความฝันกลับมีสภาพจิตใจสับสน ตอบสนองได้ช้าคังเว่ยตอบสนองเร็วก็ไม่มีประโยชน์ อัจฉริยะสามคนของยุคปัจจุบันลงมือ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนก็ต้องหลบหลีกคมกระบี่ชั่วคราว ไม่กล้าปะทะโดยตรง จะกล่าวไปใยถึงเขาที่เป็นเพียงคนธรรมดาทั้งสามคนรุมเข้าใส่ กดคังเว่ยลงกับพื้น ซื่อฉันนึกในใจ ปรากฏเชือกเส้นหนึ่ง มัดคังเว่ยไว้อย่างแน่นหนา“จับตาดูแกมานานแล้ว อยู่นิ่งๆ!” เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างเหี้ยมเกรียมใบหน้าดุดันฉงชิงเอ๋อร์เพิ่งจะตั้งสติได้ “ซื่อ… ซื่อฉันสองคน?”ซื่อฉันเงียบกริบมองฉงชิงเอ๋อร์ คิดว่าหลังจากจัดการเรื่องนี้แล้วควรอยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลฉง
ทันใดนั้น ร่างของคังเว่ยค่อยๆ จางหายไป ซื่อฉันตาไว หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา แปะไว้ที่หน้าผากของคังเว่ย ป้องกันไม่ให้จางหายไปมากกว่านี้“ข้าหยุดเขาไว้ไม่ให้ตื่น ขอให้ศิษย์พี่ทั้งสองตื่นก่อน ไปที่บ้านของโยมคัง ข้าจะอยู่เฝ้าที่นี่ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน”“ดี แต่พวกเราจะตื่นได้อย่างไร?”“ทำตามข้า” ซื่อฉันผนึก
