มือท่าหนึ่ง วางไว้ที่หน้าอก ขณะผนึกมือ การไหลเวียนของเส้นลมปราณไม่ได้ปิดบัง ด้วยพรสวรรค์ของทั้งสองคน ดูเพียงครั้งเดียวก็เรียนรู้ได้ทั้งสองค่อยๆ ตื่นขึ้น ถีบผ้าห่มออก กระโดดลุกขึ้นมาทันทีที่อยู่ของคังเว่ยได้สอบถามจากฉงหมิงไว้แล้ว ทั้งสองคนอุ้มซื่อฉัน วิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของผู้คน วิ่งไปสองถนน ก็พบบ้านของคังเว่ยบ้านของคังเว่ยเป็นเพียงบ้านอิฐมุงกระเบื้องธรรมดา ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ตระกูลฉงที่มีสามชั้นสามลานทั้งสองคนถีบประตูเปิด พบคังเว่ยที่กำลังนอนหลับอยู่ในบ้าน“เป็นคนธรรมดาจริงๆ”“เขากำลังถืออะไรอยู่ในมือ?”คังเว่ยวางนิ้วไขว้กันบนหน้าอก กำจี้ห้อยคออันหนึ่งอยู่
“จี้ห้อยคอมีพลังวิเศษหลงเหลืออยู่ น่าจะเป็นวัตถุวิเศษอย่างหนึ่งเขาสามารถเข้าไปในความฝันของคุณหนูฉงได้ คงเกี่ยวข้องกับจี้อันนี้”ลู่หยางเขย่าซื่อฉัน “ตื่นเถอะ พวกเรามาถึงแล้ว”ในความฝัน ซื่อฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตื่น จึงรีบโยนคังเว่ยออกจากความฝันไม่เช่นนั้นหากมีแต่ตนเองออกมา แต่คังเว่ยไม่ได้ออกมา อีกฝ่ายอาจจะจับฉงชิงเอ๋อร์เป็นตัวประกันได้คังเว่ยและซื่อฉันตื่นขึ้นตามลำดับคังเว่ยรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญ ตนเองสู้ไม่ได้แน่“โยมคัง ข้าหวังว่าเจ้าจะบอกความจริง”“เลือกเอาละ เจ้าจะยอมบอกความจริงดีๆ หรือให้พวกเราตบเจ้าสักยกแล้วค่อยบอก?” เมิ่งจิ่งโจวบีบนิ้ว เกิดเสียง ‘กร๊อบแกร๊บ’กดคังเว่ยชิดกำแพง ชกไปที่ข้างหูของคัง
