ยงดูลูกสำวเพียงคนเดียว ลูกสำวชื่อจงชิงอี้ และชำยหนุ่มชื่อคังเว่ยเขำเพิ่งซื้อเห็ดหลินจือรูปร่ำงดีอำยุยี่สิบปีจำกผู้บ ำเพ็ญขั้นฝึกลมปรำณหญิงคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่ำลูกสำวถูกสิงร้ำย เขำจึงถำมผู้บ ำเพ็ญหญิงนั้นว่ำมีใครแก้ได้บ้ำง ผู้บ ำเพ็ญหญิงแนะน ำให้มำหำซื่อฉันที่พบกันเมื่อคืนที่โรงแรม“เป็นฝูหลิงนี่เอง” ลู่หยำงคิดในใจ น่ำแปลกที่จงหมิงไม่สงสัยเลยว่ำท ำไมผู้บ ำเพ็ญหญิงที่เพิ่งรู้จักถึงได้แนะน ำซื่อฉันที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืนจงหมิงพำทั้งสำมคนมำถึงห้องนอนของจงชิงอี้ บนพื้นวำงอำหำรที่เย็นชืดแล้ว รวมถึงเนื้อย่ำงด้วย“นี่คือห้องของลูกสำวข้ำ พระคุณเจ้ำเป็นพระ ท่ำนสำมำรถเข้ำห้องนอนของสตรีได้หรือ”
“แน่นอนว่ำได้” ซื่อฉันผลักประตูเข้ำไปอย่ำงสง่ำงำม เดินเข้ำไปในห้องนอนหญิงสำวอย่ำงไม่ลังเลนี่เป็นห้องนอนธรรมดำๆ ตรงกลำงมีโต๊ะชำทรงกลม มีเทียนที่ไหม้หมดแล้ว และหนังสือเล่มเล็กๆ ข้ำงฝำมีกระจกทองเหลืองและเครื่องแป้งจงชิงอี้นอนบนเตียง หน้ำซีดเพรำะหิว เห็นบิดำพำพระสงฆ์และคนที่ไม่รู้จักอีกสองคนเข้ำมำ นำงใช้น ้ำเสียงอ่อนแรงพูดว่ำ:“หำกข้ำไม่ได้อยู่กับคังเว่ย ข้ำก็ขอหิวตำยดีกว่ำ!”“คุณหนู อำตมำมำแนะน ำให้ท่ำนกินอำหำรสักหน่อย หำกท่ำนเลือกหิวตำย อำตมำก็มีบริกำรสวดวิญญำณ รำคำสูงกว่ำกำรแนะน ำสักหน่อย”“อำตมำเชี่ยวชำญกำรสวดวิญญำณ อำตมำท ำงำนที่โรงฆ่ำสัตว์มำปีกว่ำ สัตว์ที่ตำยในมือของอำตมำนับไม่ถ้วน สัตว์เหล่ำนั้นล้วนได้รับกำร
