ม
“เมิ่งเฒ่า ตื่นได้แล้ว!”ลู่หยางเคาะประตูเรียกเมิ่งจิ่งโจวอย่างเอาใจใส่เมิ่งจิ่งโจวเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จ้องลู่หยางด้วยสายตาเย็นชาลู่หยางไม่สนใจสายตาของเมิ่งจิ่งโจวซื่อฉันเดินออกจากห้อง สดชื่นเบิกบาน แตกต่างจากตอนกลับเข้าห้องเมื่อคืนนี้อย่างสิ้นเชิง แสดงว่าพักผ่อนได้ดี “อรุณสวัสดิ์ ศิษย์พี่ลู่”“วันนี้จะไปไหนกัน ไปทำพิธีกรรมหรือ”“ถูกต้อง”ลู่หยางพูดล้อเล่น “ข้านึกว่าเจ้าจะเอาลิ่นซือที่ทางการให้เป็นรางวัลเมื่อคืนไปหอนางโลมเพื่อฝึกจิตใจเสียอีก”“ศิษย์พี่ล้อเล่นแล้ว กินบุญคุณของผู้อื่นโดยไม่ทำประโยชน์ย่อมไม่สมควร อาตมาเมื่อวานไม่ได้ทำอะไรเลย อาศัยบุญคุณของศิษย์พี่ทั้งสองจึงได้ชื่อว่าเป็นผู้กล้าหาญ ลิ่นซือที่ทางการให้มาปฏิเสธไม่ได้ จึงถือว่าเป็นลิ่นซือที่ทางการบริจาคให้วัดของอาตมาอาตมาจะใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัวได้อย่างไร”“ต้องการให้ข้าให้ลิ่นซือเจ้าบ้างไหม” เมิ่งจิ่งโจวพูดพลางหัวเราะ
ซื่อฉันส่ายหน้าปฏิเสธ “หากอาตมาใช้ลิ่นซือของศิษย์พี่เมิ่งไปหอนางโลม นั่นไม่ใช่อาตมาไปหอนางโลม แต่เป็นศิษย์พี่เมิ่งไปหอนางโลม จะไม่มีผลในการฝึกฝนเลย”“อาจารย์เคยสอนอาตมาเสมอว่า ต้องพึ่งพาตนเอง ลิ่นซือที่อาตมาใช้ไปหอนางโลมต้องหามาด้วยความสามารถของตนเอง”
