“เอ่อ… ตอนนี้ปล่อยนางไป แล้วไปมอบตัวที่ที่ว่าการเอง จะนับว่าโทษเบา” ลู่หยางเดินกลับเข้าห้องอีกครั้ง เตือนมือสังหารอย่างจริงใจเห็นได้ชัดว่านี่เป็นห้องพักของหญิงสาวห้องข้างๆ มือสังหารปีนหน้าต่างเข้ามา ต้องการลอบสังหารหญิงสาว แต่ถูกเขาบังเอิญมาเห็นเข้า“แกก็ต้องตายด้วย!”มือสังหารที่ถือกริชเห็นลู่หยางกลับมาอีกครั้ง ดวงตาวาบขึ้นด้วยแสงเย็น แต่ในทันใดนั้นเขาก็ถูกลู่หยางกดลงกับพื้น“ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่รับโทษแน่”ลู่หยางใช้มือเดียวปราบมือสังหาร น ้าเสียงสงบนิ่งมือสังหารตกตะลึง เขาแทบมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของลู่หยาง ก็ถูกจับได้เสียแล้ว“ขั้น… ขั้นสร้างฐาน?!”เขาผู้เป็นมือสังหารขั้นเก้าของฝึกลมปราณถูกจับในพริบตา อีกฝ่ายต้องเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานแน่!เช่นนี้ก็ได้แต่ฆ่าตัวตายแล้ว!
ลู่หยางคว้าศีรษะเขาขึ้นมา งัดฟันหน้าสองซี่ออก ในฟันซ่อนยาพิษร้ายแรง จากนั้นก็เก็บผ้าขี้ริ้วจากพื้น ยัดเข้าไปในปาก ป้องกันการกัดลิ้นตัวเองเขายังกดจุดตามร่างกายอีกหลายจุด ปิดกั้นเส้นลมปราณ ทำให้เขาไม่อาจขยับเขยื้อนมือสังหารชุดดำสิ้นหวังแล้ว ผู้มาที่ไม่คาดคิดผู้นี้เป็นใครกันแน่เป็นองครักษ์ที่เป้าหมายจ้างมาหรือ ทำไมถึงคุ้นเคยกับวิธีการฆ่าตัวตายนักแต่เขายังมองข้ามอีกสิ่งหนึ่ง เขาทายาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าบนกริชก่อนออกฤทธิ์ใครก็ไม่อาจสังเกตเห็น เมื่อออกฤทธิ์แล้วแม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้ เป้าหมายถูกเขาแทงจนบาดเจ็บแล้ว ชีวิตไม่รอดแน่แ
