ม้จะรู้ก็ไร้ประโยชน์ ยาพิษของเขาหาได้ยากยิ่ง แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่มียาแก้ลู่หยางหยิบยาลูกกลอนออกมาจากแผ่นหยกประจำตัว ส่งให้หญิงสาวที่ยังไม่คลายความตกใจ“เจ้าถูกพิษแล้ว มีพิษบนกริชของเขา เรียกว่าพิษวิญญาณปีศาจเขียว จะออกฤทธิ์หลังสามวัน วิญญาณปีศาจเขียวจะมาเอาชีวิตไม่ใช่พิษหายากอะไร ยาแก้พิษของข้าสามารถรักษาได้”พิษนี้เป็นพิษที่เขาทดลองบนเขาตานติ่งเล่นๆ จนเบื่อ
“อะ? อา ขอบคุณ”หญิงสาวงงงัน กินยาแก้พิษ เย็นเฉียบ รู้สึกสบาย จิตใจก็สงบลงไม่น้อยหญิงสาวระงับความรู้สึกในใจ มองลู่หยางด้วยความซาบซึ้ง“ขอบคุณผู้มีพระคุณ ข้าชื่อ……”“หยุด อย่าบอกว่าเจ้าชื่ออะไร มาจากที่ไหน มีสถานะอะไร หรือทำไมถึงมีมือสังหารมาฆ่าเจ้า ข้าเป็นเพียงแขกห้องข้างๆ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ข้าเห็นว่าเจ้ามีวิทยายุทธ์ติดตัว ส่วนวิทยายุทธ์ของมือสังหารนั้นข้าทำลายเสียแล้ว เจ้าสามารถลากเขาไปแจ้งความเองได้”ลู่หยางชำนาญในการตัดบทหญิงสาวอย่างคล่องแคล่วเขาท่องยุทธภพมาหลายปี อาศัยการก่อเรื่อง เขามองออกในแวบเดียวว่านี่เป็นเรื่องยุ่งยาก ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังเกี่ยวพันกับเรื่องมากมายเพียงใด“ฮ่าๆ ลู่หยาง ข้าได้ยินเสียงจากห้องเจ้า ก็รู้ว่าเจ้าเกิดเรื่องอีกแล้ว!” เสียงหัวเราะสดใสของเมิ่งจิ่งโจวดังมาจากด้านหลังลู่หยางเมิ่งจิ่งโจวเข้ามาในห้อง รอยยิ้มบนใบหน้าค้างไว้สถานการณ์ในห้องชัดเจน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมไอ้หมอนี่ถึงได้ช่วยสาวงามอยู
