เชื่อว่าลู่หยางไม่มีทางทำร้ายผู้อื่นจึงนำเห็ดหลินจือที่ซื้อจากตลาดมืดออกมาเห็ดหลินจือมีขนาดเท่าฝ่ามือ สีแดงเข้ม บนหมวกมีลายวงกลมเป็นชั้นๆ“คุณหนูเดาถูกครึ่งหนึ่ง สิ่งนี้เป็นเห็ดหลินจือ แต่ไม่ใช่เห็ดหลินจือธรรมดา แต่เป็นเห็ดหลินจือสายฟ้าพิบัติอายุสามร้อยปีเต็ม เคยถูกฟ้าผ่ามาก่อน เพราะเคยเผชิญมหันตภัย จึงมีลักษณะแตกต่างจากเห็ดหลินจือสามร้อยปีทั่วไป”“ดูเหมือนคุณหนูจะโชคดีนะ”ลู่หยางในฐานะเพื่อนของราชายาน้อย ได้เรียนรู้ความรู้ด้านพืชพรรณมากมายจากพวกราชายาน้อย“แต่นี่ก็ยังไม่ใช่สาเหตุที่เจ้าถูกลอบสังหาร”“เหตุใดหรือ” ดวงตาของฝูหลิงฉายแววสงสัย
“มือสังหารคนนี้มียาพิษซ่อนอยู่ในฟันหน้า เห็นได้ชัดว่าเป็นมือสังหารมืออาชีพ ไม่ใช่คนที่เห็นของมีค่าแล้วเกิดความโลภ เขาปีนหน้าต่างเข้ามาเพื่อเอาชีวิตเจ้า”ฝูหลิงครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า “ข้ามีคนรักตั้งแต่เด็ก เขารักใคร่ข้าและคนรักของข้าเป็นคนที่เก่งกาจมาก มีศิษย์หญิงของสำนักหนึ่งชอบคนรักของข้า แต่ถูกเขาปฏิเสธ ด้วยเหตุผลว่าแม้ศิษย์หญิงจะดีแต่หากไม่ได้พบข้าก่อน อาจจะชอบนางก็ได้”“อาจเป็นไปได้ว่าศิษย์หญิงของสำนักนั้นส่งมือสังหารมาฆ่าข้า”ลู่หยางครุ่นคิด เรื่องนี้เป็นไปได้ ชั่วขณะหนึ่งยังหาจุดผิดสังเกตไม่ได้“เจ้าว่าศิษย์หญิงผู้นั้นมาจากสำนักใด”มือสังหารดิ้นไปมาบนพื้น ปากถูกลู่หยางยัดผ้าไว้ พูดอะไรไม่ได้สักคำเขาฟังฝูหลิงและลู่หยางวิเคราะห์ไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็พ
