ต แต่ใครเล่าจะกล้าปีนเกลียวเรียกชื่อห้วน ๆ
เจ้าจงเฝ้าอยู่ที่สำนักเหมียวอินนี่แหละ ครั้งนี้ไม่ต้องตามไปชางหยวนหันไปสั่งชางเนี่ยนที่กำลังยืนมองตาละห้อย
ขอรับ ท่านอาจารย์ชางเนี่ยนรับคำเสียงอ่อย
เขารู้ตัวดีว่าตนเองมีพลังน้อยนิด หากดันทุรังตามไปรังแต่จะเป็นตัวถ่วงในสถานการณ์อันตราย
เมื่อเห็นศิษย์รักเชื่อฟัง ชางหยวนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะก้าวขึ้นเรือตามไป
ไม่นานนัก คณะเดินทางทั้งห้าคนก็มุ่งหน้าสู่จุดหมาย
ตั้งหลายพันลี้ ต้องนั่งไปอีกนานแค่ไหนเนี่ยเย่หนานมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วพลางบ่นอุบ
ไม่นานหรอกเจ้าค่ะท่านผู้อาวุโส คาดว่าใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็น่าจะถึงเหมียวฉางอันตอบ
อืม… ก็ดีเย่หนานพยักหน้า สีหน้าเริ่มไม่สู้ดีนัก เขารู้สึกพะอืดพะอม คลื่นไส้แปลก ๆ
บ้าเอ๊ย… อย่าบอกนะว่าข้าเมาเรือเย่หนานคิดในใจอย่างหวาดหวั่น
เวลาผ่านไป เรือเหาะแล่นออกจากเขตแดนของสำนักเหมียวอินเข้าสู่ป่าเขาอันกว้างใหญ่
ยิ่งเดินทางลึกเข้าไป ต้นไม้ใบหญ้าก็ยิ่งมีขนาดมหึมาผิดปกติ ราวกับหลุดเข้ามาในยุคดึกดำบรรพ์ พืชพรรณเหล่านี้ดูแปลกประหลาดจนน่าขนลุก
แม้จะเป็นพื้นที่รกร้าง แต่กลับพบเห็นผู้คนสัญจรไปมาหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ
มี
