ว์ร้ายนานาชนิด ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ประมุขและเซียนอมตะชายสร้างขึ้นก็อยู่ที่ชายทุ่งหญ้าบัดนี้ลู่หยางไม่เหมือนเดิมแล้ว สัตว์ร้ายน่ากลัวเหล่านี้ไม่น่าเกรงขามอีกต่อไป หากเขาอยากหนี พวกมันก็ไล่เขาไม่ทันด้วยซ ้า!บนทุ่งหญ้า ลู่หยางควบกระบี่บิน สูงจากพื้นประมาณสามฉื่อเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ด้านหลังคือฝูงสัตว์ร้าย แต่ละตัวล้วนแผ่รัศมีของผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิด บางตัวยังมีสัตว์ร้ายขั้นแปลงร่างเซียนปะปนอยู่ ส่งเสียงคำรามกัมปนาทสะเทือนพื้นดิน น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก“สัตว์ร้ายขั้นแปลงร่างเซียนไม่น่ากลัวหรอก ที่นี่ยังมีสัตว์ร้ายขั้นฝึกความว่างเปล่าและขั้นรวมร่างด้วย” เซียนอมตะเตือนด้วยความหวังดี ลู่หยาง เจ้ากล้าเร็วไปหน่อย“แต่เจ้าก็ไม่ต้องกลัวมากเกินไป สัตว์ร้ายขั้นฝึกความว่างเปล่าและขั้นรวมร่างพวกนั้นขี้เกียจที่จะไล่ตามเจ้า”“สัตว์ร้ายเหล่านี้น่าจะผ่านการฝึกฝนมาแล้ว จะโจมตีศิษย์ที่ทำให้พวกมันรู้สึกถูกคุกคาม”ส่วนจะเป็นการฝึกฝนหรือความสนุกส่วนตัว ก็ไม่อาจรู้ได้
ในที่สุด ในวินาทีสุดท้าย ลู่หยางก็บินออกจากเขตทุ่งหญ้าได้สำเร็จ การไล่ล่าของสัตว์ร้ายหยุดทันที ไม่ก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว“ศิษย์น้องเล็กกำลังฝึกบินหรือ?” นอกเหนือความคาดหมายศิษย์พี่สามอยู่ที่ขอบทุ่งหญ้าพอดี ยังคงปิดตาอยู่ อาศัยกลิ่น เสียงลมและประสาทสัมผัสอื่นๆ ตัดสินได้ว่าศิษย์น้องเล็กเพิ่งแสดงฉากไล่ล่าระหว่างความเป็นความตายบนทุ่งหญ้าใหญ
