กถึงประสบการณ์อันเจ็บปวดเมื่อต่อสู้กับทารกไร้เทียมทาน แต่ไม่จำได้ว่าทารกไร้เทียมทานเคยใช้วิชากระบี่“เพราะเจ้าไม่ได้ใช้วิชากระบี่ตอนต่อสู้ ข้าไม่ได้บอกหรือ เจ้าทำอะไรได้ ทารกไร้เทียมทานก็ทำสิ่งนั้นได้ และทำได้ดีกว่าเจ้าด้วย”“หากไม่เชื่อ ลองดูสักตั้งก็ได้”ลู่หยางสงสัยจริงๆ จึงเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณ สร้างกระบี่ด้วยจิตตนเอง จากนั้นตัดการเชื่อมโยงกับทารกไร้เทียมทาน และต่อสู้กับทารกไร้เทียมทาน
ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ลู่หยางครั้งนี้ยิ่งสู้ยิ่งเก่งกล้า วิชากระบี่ต่างๆใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นสิ่งที่อยู่ในสายเลือด บรรลุถึงระดับที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ยังต้องยอมจำนน แม้แต่ผู้อาวุโสรุ่นเก่ายังต้องปรบมือชื่นชม จากนั้นก็พ่ายแพ้ต่อทารกไร้เทียมทาน“แค่ก แค่ก ทำไมทารกไร้เทียมทานนี่สู้ยากเหลือเกิน ท่านเซียนท่านชนะมันได้อย่างไร?” ลู่หยางถูกทารกไร้เทียมทานกดลงพื้นซ้อมยอมรับว่าสู้ไม่ได้จริงๆเซียนอมตะหลบสายตา มองไปทางอื่น: “ละ-ลองอีกสักสองสามครั้งก็ชนะได้แล้ว”ลู่หยางมองเซียนอมตะอย่างสงสัย: “งั้นท่านลองกี่ครั้ง?”“ข้าเป็นเซียน คณิตศาสตร์ไม่เก่ง จำไม่ได้แล้ว!”“……”ลู่หยางออกจากพื้นที่จิตวิญญาณ พยายามปลอบใจตัวเองซ ้าๆทารกไร้เทียมทานแข็งแกร่งเป็นเรื่องดี ทารกไร้เทียมทานแข็งแกร่งเป็นเรื่องดี……ลู่หยางเดินดูไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็มาถึง “เขตอวี้จือ” ที่คิดถึงมานาน และหนังสือเล่มแรกก็ทำให้เขาตื่นเต้นไม่น้อย“น
