ถานการณ์ที่พละกำลังเท่าเทียมกัน ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยใดๆ ล้วนส่งผลต่อผลลัพธ์ของการต่อสู้!ศิษย์พี่ใหญ่บินออกมาจากมิติแยก ได้ยินคำบรรยายการต่อสู้ของเจียงเหลียนอี๋ รู้สึกจนปัญญาไม่ใช่เจ้าบอกว่าอยากให้ข้าได้เห็นอิทธิฤทธิ์ยุคโบราณ แล้วเจ้าเป็นฝ่ายลงมือก่อน สองสามลมหายใจก็ใช้กระบวนท่านับร้อย ข้าป้องกันไว้ได้ จากนั้นโจมตีกลับ เจ้าก็รีบใช้วิชาแกล้งตายหนีออกจากมิติแยกหรอกหรือ?“ศิษย์พี่ใหญ่” ลู่หยางทักทายอย่างเรียบร้อย“บรรลุขั้นทารกแรกกำเนิดแล้วหรือ? ไม่เลว รากฐานมั่นคง แม้เพิ่งจะก้าวผ่าน แต่กลับไม่จำเป็นต้องเสริมรากฐาน สมกับมีแก่นทอง
อมตะเป็นรากฐาน” ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้า การบำเพ็ญของลู่หยางก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าในช่วงครึ่งปีที่อยู่ในเขตปีศาจ เขาไม่ได้ละเลยการบำเพ็ญ“ศิษย์น้องสาม ช่วงนี้ผู้อาวุโสที่หกพูดถึงเจ้าตลอด บัดนี้เจ้ากลับมาสำนักแล้ว ควรไปเยี่ยมนาง อย่าให้ผู้อาวุโสต้องมาหาเจ้าถึงที่เสียมารยาท”“ได้เจ้าค่ะ” เมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่สามก็ไม่ได้มีท่าทางเหิมเกริมอย่างตอนอยู่ในเขตปีศาจ เรียบร้อยเชื่อฟัง ศิษย์พี่ใหญ่บอกให้ทำอะไรก็ทำอย่างนั้นหลังจากศิษย์พี่สามลงจากเขาไปแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่พยักพเยิดให้ลู่หยางนั่งลง เจียงเหลียนอี๋ก็ไม่จำเป็นต้องนั่งบนพื้น สามารถนั่งบนเก้าอี้หินได้“ศิษย์พี่ใหญ่ นี่คือของพิเศษที่ข้านำกลับมาจากเขตปีศาจ”ลู่หยางทำท่าเหมือนกำลังอวดของล ้าค่า หยิบ
