ลู่หยางรู้สึกว่าเหตุผลที่เซียนอมตะพูดนั้นสมเหตุสมผลดี แต่คิดไปคิดมากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเซียนอมตะอธิบายหลักการของทารกอมตะให้ลู่หยางต่อ “ทารกอมตะเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า ท่าไหนที่เจ้าทำได้ มันก็ทำได้ ท่าไหนที่เจ้าทำไม่ได้ มันก็ทำไม่ได้เช่นกัน”“ทารกอมตะไม่สามารถคิดได้ จะทำตามสัญชาตญาณเพื่อเลือกทางเลือกที่ดีที่สุดเท่านั้น”“ความแตกต่างระหว่างเจ้ากับมันคือ มันสามารถใช้ท่าที่เหมาะสมที่สุด ในจังหวะที่เหมาะสมที่สุด ใช้พลังที่เหมาะสมที่สุด ต่างกับเจ้าในตรงส่วนนี้”“พูดอีกอย่างหนึ่ง ทารกอมตะก็คือสภาวะที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า”“หากต้องการเอาชนะทารกอมตะ เจ้าจำเป็นต้องก้าวข้ามขีดจำกัด เหนือกว่าทารกแรกกำเนิดของเจ้าในทุกด้าน!”“……เซียนน้อยอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ก่อน จะหยุดไม่ให้ทารกแรกกำเนิดทุบข้าก่อนได้ไหม?”
ลู่หยางตอนนี้กำลังถูกทารกแรกกำเนิดตีอยู่ ในขณะที่เขาต้องฟังเซียนอมตะบรรยายไปด้วย ทนไม่ไหวจริงๆ!“ใช้จินตนาการของเจ้า เชื่อมต่อเส้นที่ตัดไปเมื่อครู่ก็พอ”ลู่หยางจึงได้แต่ยอมถูกตี พร้อมกับหลับตาลง จินตนาการให้เส้นนั้นเชื่อมต่อกันใหม่ สร้างความเชื่อมโยงกับทารกอมตะ ทารกอมตะจึงหยุดมือ และเข้าสู่สภาวะหลับใหลลู่หยางมองดูทารกแรกกำเนิดของตัวเอง ใจยังระทึก หากไม่ใช่อยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณ ก็คงถูกทารกแรกกำเนิดตีจนหน้าบวมตาปูดบาดเจ็บสาหัสแล้ว“ดังนั้นในขณะที่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดคนอื่นสามารถควบคุมท
