ญาณหลุดจากร่างอย่างสมบูรณ์ ใช้กำลังทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า ดูว่าจะบินได้เร็วแค่ไหนจากนั้นเขาก็มองดูร่างกายของตนเองที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนหมู่เมฆ ห่างจากเขาไกลออกไปเรื่อยๆ
เมฆเป็นเจียงเหลียนอี๋ที่ควบคุม เร็วเกินคาด ไม่ใช่ความเร็วที่วิญญาณออกจากร่างของลู่หยางจะเทียบได้“เฮ้——รอด้วย!” วิญญาณของลู่หยางรีบตะโกน“เจ้าหนุ่มเอ๊ย”ผู้อาวุโสใหญ่พบความผิดปกติของลู่หยาง หัวเราะด่า ดึงวิญญาณของลู่หยางกลับมาลู่หยางเกาศีรษะอย่างเขินอาย แล้วยิ้มโง่ๆ ก่อนจะกลับมาสำรวจการเปลี่ยนแปลงของตนเองต่อมองดูร่างภายใน พบว่าในตันเถียนมีทารกแรกกำเนิดสีขาวอ้วนกลม ทั้งยังมีเซียนอมตะที่หัวเราะจนล้มทั้งยืนอยู่ข้างๆ น ้าตาจนไหล“ฮ่าๆๆๆ ตอนที่เหลียนอี๋ควบคุมเมฆ เจ้ายังกล้าปล่อยวิญญาณออกจากร่าง ไม่กลัวว่าจะทิ้งเจ้าไว้เบื้องหลังรึ!”ลู่หยางหน้าหมองคล ้า ไม่อยากถูกเซียนอมตะหัวเราะเยาะ “เซียนน้อย ท่านทำอะไรอยู่ในตันเถียน?”“พูดอะไรของเจ้า เซียนอย่างข้าจะอยู่ที่ไหน เจ้าจะล่วงรู้ได้หรือ?”เซียนอมตะเท้าสะเอว ร่างของลู่หยางใหญ่โตปานใด นางจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้“อย่าพูดเรื่องนี้เลย เจ้ามองทารกแรกกำเนิดของเจ้าดูสิ เหมือนข้าหรือไม่?”
ลู่หยางกลอกตา คิดว่าเซียนน้อยพูดเหลวไหล “เป็นไปได้อย่างไร ทารกแรกกำเนิดของข้าย่อมต้องเหมือนข้า…… บัดซบ ทำไมดูเหมือนท่านจริงๆ ด้วย!”ทารกแรกกำเนิดขาวอ้วน น่ารักยิ่ง คิ้วตาคล้ายเซียนอมตะนี่มันอะไรกัน!?“เจ้าลืมไปแล้วห
