ทันทีที่ค ำพูดหลุดออกมำจำกปำก โจวเทียนรู้สึกว่ำตนเองเล่นอยู่กับควำมเป็นควำมตำย ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ำยเจียงเหลียนอี๋มองโจวเทียนด้วยสำยตำเย็นชำ แต่ไม่ได้ลงมือมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นำงกลัวว่ำโจวเทียนจะโกหก จึงใช้พลังของผลกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำ ควบคุมให้โจวเทียนไม่อำจปิดบังสิ่งใด คิดอะไรก็ต้องพูดออกมำโจวเทียนรีบแก้ไขสถำนกำรณ์ ยังไม่สำยเกินไปที่จะกอบกู้ รีบกล่ำวว่ำ “ข้ำหมำยควำมว่ำ ข้ำเข้ำใจว่ำเซียนฉี่หลินตำยไปนำนแล้วต่ำงหำก”พูดจบโจวเทียนก็อยำกตบปำกตัวเองสักสองทีก่อนหน้ำนี้พูดอะไรล้วนผ่ำนกำรไตร่ตรองอย่ำงถี่ถ้วน วันนี้เป็นอะไรไป ถึงพูดโดยไม่ผ่ำนสมองเลยเช่นนี้?เจียงเหลียนอี๋: “……”ดูเหมือนกำรบังคับให้พูดควำมจริงก็มีข้อเสียช่ำงเถอะ ดูท่ำทำงโจวเทียนไม่เพียงไม่รู้ร่องรอยของสำมี แม้แต่ว่ำสำมีนำงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ยังไม่ทรำบ
เมื่อโจวเทียนสงบสติอำรมณ์ได้ หลังของเขำโชกไปด้วยเหงื่อมือเท้ำเย็นเฉียบเจียงเหลียนอี๋ถำมเช่นนี้ แสดงว่ำเซียนฉี่หลินยังมีชีวิตอยู่แน่นอนที่ตนเองไม่รู้สึกถึงกำรกดทับจำกผลกำรบ ำเพ็ญขั้นสูง นั่นเพรำะว่ำตนเองฝึกฝนยังไม่พอเท่ำนั้นเซียนฉี่หลินยังมีชีวิตอยู่ แล้วตนเองดันลงมือกับเจียงเหลียนอี๋เรื่องนี้…โจวเทียนไม่กล้ำจินตนำกำรถึงผลลัพธ์ หำกเจอเซียนฉี่หลินชีวิตเขำหลำยชำติก็ไม่พอใช้!“เจ้ำรู้จักพี่สำวอมตะหรือไม่?”“ใครหรือ?” โจวเทียนมีสีหน้ำงุนงง ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มำก่อน“ข้ำน
