ป็นท่ากระบี่ที่ลู่หยางแทบไม่เคยใช้ ลู่หยางเชื่อมั่นว่าการป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี แต่ครั้งนี้สถานการณ์พิเศษ หากไม่ใช้ทั้งร่างและกระบี่พร้อมกัน การปะทะกับโจวหยุนอู๋ตอนนี้เป็นการหาเรื่องเจ็บตัวโจวหยุนอู๋เหยียบฟ้า กระโดดสูง สี่ขาหลังสะสมพลัง ขาหน้าพุ่งฟาดใส่ลู่หยางลู่หยางคาดการณ์ล่วงหน้า หลบทัน โจวหยุนอู๋เหยียบพลาด
โจวหยุนอู๋พลิกตัวกลางอากาศ เปลี่ยนทิศทาง พุ่งชนใส่ลู่หยางอีกครั้งเคล้งกระบี่เหยาอวงถูกกระแทกกระเด็น ตกไปอยู่ไกล“ไม่มีกระบี่แล้ว ข้าอยากดูว่าเจ้าจะสู้อย่างไร!” โจวหยุนอู๋หัวเราะเยาะ คิดว่าชัยชนะอยู่ในมือโจวเทียนโล่งอก แม้จะมีอุปสรรคบ้าง ขอเพียงชนะก็พอใจแล้วชินเฟิงและคนอื่นๆ โห่ร้องด้วยความยินดี ได้เห็นความพ่ายแพ้ของรองประมุขลู่เสียที“ข้าคิดว่าคนแซ่ลู่นี่จะมีฝีมืออะไร ที่แท้ก็เพียงเท่านี้”“เมื่อครู่ข้ายังเป็นห่วงพี่ชายหยุนอู๋อยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าข้าตาไม่ถึงแล้ว”“ใช่ๆ พี่ชายหยุนอู๋จะแพ้ได้อย่างไรกัน?”ลู่หยางมองกระบี่เหยาอวงที่ถูกกระแทกกระเด็น ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเกาศีรษะด้วยความลำบากใจไปเก็บคงเป็นไปไม่ได้ โจวหยุนอู๋ไม่มีทางให้โอกาสนี้เอากระบี่จากอีกหกเล่มมาต่อสู้แบบประวิงเวลาดีหรือไม่?ช่างเถอะ ทำตามที่แก่นทองอมตะบอกดีกว่า
ลู่หยางถอนหายใจ ยอมรับว่าวิธีการของแก่นทองอมตะดีกว่าเขาล้วงยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่ง กลืนเข้าไป กระแสอุ่นๆรวมตัวที่ตันเถียน……ผู้อาวุโสที่เจ็ดนั่งอยู่ด้าน
