ล่างเบิกตากว้าง “ยาลูกกลอนนี้…”“ลุงเจ็ดรู้จักหรือ?” ผู้อาวุโสที่ห้าส่งเสียงสื่อจิตถาม“นี่คือยาฮวนชุนฟั่นหยางตันที่ข้าปรุงให้ลู่หยาง”“ฟังชื่อแล้วเหมือนยาฟื้นฟูพลังวิเศษ”“ก็คือยาฟื้นฟูพลังวิเศษนี่แหละ เจ้าหนูนั่นมีท่าหนึ่ง ใช้แล้วจะไร้คู่แข่งในระดับเดียวกันอย่างแท้จริง แม้แต่ข้าลดระดับลงไปที่ขั้นแก่นทองก็ยังรับไม่อยู่ แต่มันใช้พลังวิเศษมหาศาล ข้าจึงปรุงยาลูกกลอนให้เป็นพิเศษ”“ท่าอะไร?”ผู้อาวุโสที่เจ็ดหัวเราะแห้งๆ ไม่ตอบ……“ตายซะ!” โจวหยุนอู๋ตะโกนลั่น สี่ปีกกระพือ เหยียบฟ้าทำลายวิญญาณ ปิดกั้นเส้นทางหนีทุกสาย
ลู่หยางถอยหลังสองก้าว กลับมือ ทันใดนั้นฟ้าดินแปรเปลี่ยนเมฆดำหมุนวน พื้นที่ชั้นเก้าของลานฟ้าเหมือนแข็งค้าง ความเร็วของโจวหยุนอู๋ช้าลงไม่สิ้นสุดโจวหยุนอู๋รู้สึกว่ารอบตัวไม่ใช่อากาศอีกต่อไป แต่เป็นน ้าทะเลไม่สิ หนาแน่นยิ่งกว่าน ้าทะเล จำกัดการเคลื่อนไหวของเขา“ดูเร็ว นั่นคืออะไร!”ชินเฟิงอุทานด้วยความตกใจ มองท้องฟ้าอย่างงงงันมือยักษ์ขนาดมหึมาทะลุผ่านเมฆดำกดลงมา เคลื่อนไหวเชื่องช้าแต่ไม่อาจหลบ ไม่อาจหนีฝ่ามือใหญ่นี้ดูเหมือนไม่ได้ตบลงบนลานฟ้า แต่ตบลงบนร่างเขาความรู้สึกไร้พลังแล่นขึ้นมาในใจ“ฝ่ามือหุบเขา!” โจวเทียนจำท่านี้ได้ในทันที มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้แต่ศาลาเรือนร่างยังว่างเปล่าไปชั่วขณะเรื่องตลกอะไรกัน ถึงแม้จะเล็กกว่าฝ่ามือหุบเขาที่แท้จริงอยู่มากแต่นั่นก็ยังเป็นคาถาที่ผู
