่าไม่สามารถเก็บกำลังได้อีกแล้ว จึงใช้พลังเต็มที่“ฝีเท้าเหยียบฟ้า!”
หกขาวิ่งเหยียบอย่างรุนแรง เหยียบฟ้าไปข้างหน้า ทุกย่างก้าวหนักอึ้งน่าสะพรึง แม้อากาศยังสะเทือน นี่คือวิชาเด็ดขาดที่เขาเก็บไว้ยังเป็นวิชาที่เอาชนะเอ้าเยว่ได้เขาย่างสองก้าว ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีบันไดที่มองไม่เห็นนี่ไม่ใช่การใช้คาถาหรือปีก แต่สองก้าวที่เหยียบนั้นเร็วและหนักเกินไป กดอัดอากาศให้กลายเป็นของแข็งชั่วคราว!ลู่หยางเรียกกระบี่เหยาอวงกลับ คมกระบี่ส่งเสียงดังก้องกังวานสีสันงดงาม ใช้ท่ากระบี่ต่างๆ อย่างชำนาญ แม้แต่ปรมาจารย์กระบี่ที่เห็นภาพนี้ยังรู้สึกอับอายในฝีมือตนเองอัจฉริยะชั้นเลิศของมนุษย์และปีศาจปะทะกันอีกครั้ง เสียงดังสนั่น แสงสว่างจ้า ดั่งดวงอาทิตย์ระเบิด!ในชั่วพริบตา ทั้งสองประมือกันนับร้อยรอบ ท่วงท่าวิชาเปลี่ยนไวจนตามแทบไม่ทันเพื่อนร่วมรุ่นต่างอัศจรรย์ใจในความน่าสะพรึงของทั้งสอง แต่มีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่มองเห็นขั้นตอนการต่อสู้อย่างชัดเจนเท่านั้นที่จะรู้ว่า แม้โจวหยุนอู๋ในฐานะศิษย์กึ่งเซียนจะน่าสะพรึง แต่ที่น่าสะพรึงกว่าคือรองประมุขลู่!การต่อสู้ของทั้งสองไม่ใช่การโต้ตอบกันไปมา แต่เป็นรองประมุขลู่ที่เหนือกว่าโจวหยุนอู๋อย่างถล่มทลาย!
ช่างเป็นพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงยิ่งนัก!คมกระบี่หลายร้อยหลายพันกวาดล้างทุกสิ่ง ไม่เกรงหน้าใครโจวหยุนอู๋ใช้วิชาเด็ดขาดหลายแบบ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ไม่สามารถต้านทานกระ
