เซียนอมตะบรรยายอย่างมีชีวิตชีวา เจียงเหลียนอี้จมดิ่งในคา บรรยายของนาง ไม่อาจถอนตัวได้
“สุดท้ายข้าสูญเสียสติ พอตื่นขึ้นมาก็พบกับลู่หยาง”
พูดจบ แม้แต่เซียนอมตะเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ท าไมเจ้าร ้องไห้?”
เซียนอมตะพบว่าเจียงเหลียนอี้นั่งนิ่ง ดวงตาว่างเปล่า ปล่อยให้ น้าตาไหลอาบแก้มลงมา
“หา? อ่า”
เมื่อได้ยินเซียนอมตะเตือน เจียงเหลียนอี้จึงสะดุ้งตื่น กลับมาสู่ สภาวะปกติ พลางเช็ดน้าตา ขอโทษ พยายามฝืนยิ้ม
“ขอโทษ ที่ให้เจ้าเห็นเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู ้ว่าทาไม น้าตามันไหล เองควบคุมไม่ได้”
เป็ นเพราะสงสารเซียนอมตะหรือ? ที่หลับไปครั้งหนึ่ง ตื่นขึ้นมา มิตรสหายหายไปหมด ทั่วทั้งโลกลืมนางสิ้น แต่น่าสงสารยิ่งกว่าคือ ตัวเซียนอมตะเองกลับไม่รู ้เลยว่าตนน่าสงสาร ยังคงมีชีวิตอย่างไร ้ กังวล?
หรือว่ามีเหตุผลอื่นใด?
เจียงเหลียนอี้ไม่แน่ใจ
