นางเช็ดน้าตา สูดลมหายใจลึกสองครั้งเพื่อสงบจิตใจ กลับมามี ท่าทีสง่างามสมวัยเหมาะสมกับสถานะ
“เจียงเหลียนอี้ในความทรงจาของเจ้ากับข้าช่างเหมือนกัน รายละเอียดที่เจ้าบรรยายไม่เหมือนคนแต่งขึ้น แต่ข้าจริงๆ แล้วไม่มี ความทรงจาเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าเล่ามาเลย ไม่ได้ประสบด้วยตนเอง จึงไม่ อาจเห็นอกเห็นใจได้”
“ในใจข้ามีเสียงบอกอยู่ตลอดว่า ต้องเชื่อเจ้า ต้องเชื่อเจ้า สวามี ของข้าก็พูดเช่นนั้น”
“ข้าเลือกที่จะเชื่อเจ้า แต่น่าเสียดายที่ประสบการณ์เหล่านั้นข้า ไม่มีความทรงจ า ข้าไม่ใช่อัจฉริยะตระกูลหงส์ในความทรงจ าของเจ้า และไม่อาจแสร ้งทาเป็ นอย่างนั้นได้”
“ดังนั้น——” เจียงเหลียนอี้ลุกขึ้น ยื่นมือพลางยิ้ม “รู ้จักกันใหม่ได้ไหม ข้าชื่อเจียงเหลียนอี้” เซียนอมตะลุกขึ้นจับมือ ยิ้มเช่นกัน “ข้าชื่อหวงโต้วโต้ว”
สองคนจับมือกัน มองหน้ากันยิ้มๆ ราวกับเพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ ก็เหมือนรู ้จักกันมานาน
