เจียงเหลียนอี้เดินมาหน้าลู่หยาง ทาให้ลู่หยางตกใจ ไม่รู ้ว่าบรรพ บุรุษผู้นี้จะทาอะไร
เจียงเหลียนอี้กล่าวอย่างจริงจัง
“ขอบคุณที่ชุบชีวิตพี่อมตะ ข้าขอขอบคุณแทนเสี่ยวหลิงและ สามีด้วย!”
พูดจบ เจียงเหลียนอี้ก็โค้งคานับอย่างลึกซึ้ง ลู่หยางตกใจรีบลุก ขึ้นบอกว่าไม่สมควร พยายามประคองเจียงเหลียนอี้ให้ลุกขึ้น
แต่เจียงเหลียนอี้เป็ นถึงกึ่งเซียน จะถูกลู่หยางขยับได้อย่างไร ลู่ หยางออกแรงทั้งหมดยังไม่สามารถทาให้ชายเสื้อของเจียงเหลียนอี้ กระดิกได้
เขาได้แต่มองเจียงเหลียนอี้โค้งและลุกขึ้น ขาสั่นระริกด้วยความ ตกใจ
“เล่าเรื่องราวก่อนที่ท่านจะใช ้วิชาแกล้งตายให้ฟังได้ไหม?” เซียนอมตะถาม
“ย่อมได้”
ทั้งสามนั่งลง เจียงเหลียนอี้เริ่มย้อนความทรงจา
“ตอนนั้นข้ากาลังบาเพ็ญอยู่ ทันใดนั้นก็มีความรู ้สึกหน้ามืด ราว กับลืมบางสิ่งที่สาคัญมาก หัวใจว่างเปล่า แต่เมื่อพยายามนึก ก็นึกไม่ ออกว่าลืมอะไรไป”
