ด้ยินเฟิงหานด่าเย่หนาน เหมียวฉางอันและเหล่าผู้อาวุโสต่างชะงักกึก
ก่อนจะหันขวับมามองเย่หนานเป็นตาเดียว
และเป็นไปตามคาด… เมื่อเห็นใบหน้าดำทะมึนของเย่หนาน หัวใจของเหมียวฉางอันก็กระตุกวูบ
โดยเฉพาะเหมียวเฉิงเทียน ร่างกายของนางสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที ราวกับภาพความทรงจำอันเลวร้ายย้อนกลับมาหลอกหลอน
ก่อนหน้านี้เพียงแค่นางด่าเย่หนาน ก็โดนตบจนหน้าหันมาแล้ว
มารดามันเถอะ! พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!เย่หนานตบโต๊ะดังปัง ตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล
เสียงตวาดของเย่หนานทำให้เฟิงหานที่เดินออกไปได้หลายก้าวต้องหยุดชะงัก
เขาหันกลับมามองเย่หนานด้วยสายตาดูแคลนทำไม อยากรีบไปตายรึไง
ไม่ใช่ว่าเฟิงหานไม่อยากฆ่าเย่หนาน แต่… ที่นี่คือถิ่นของสำนักเหมียวอิน หากเกิดการต่อสู้แตกหักขึ้นมาจริง ต่อให้ผู้อาวุโสขูจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ย่อมต้องเสียเปรียบ ยกเว้นเสียแต่จะมีพลังเหนือกว่าอย่างขาดลอย
แต่เฟิงหานรู้ดีถึงระดับพลังของผู้อาวุโสขู ว่าอย่างมากก็เหนือกว่าเหมียวฉางอันเพียงเล็กน้อย ไม่อาจกวาดล้างทั้งสำนักได้ง่าย ๆ
กระนั้น การวางมาดข่มขู่ก็เป็นสิ่งที่เขาถนัด
ได้ยินคำขู่ของเฟิงหาน เย่หนานแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว
เอาสิ! บิดากำลังเบื่อชีวิ
