ร่างของผู้อาวุโสขูที่ถูกฝ่ามือซัดเข้าเต็มรัก ปลิวละลิ่วประหนึ่งลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งทะลุออกจากตัวตำหนักไปไกลลิบ
ตูม!
ชั่วพริบตาเดียว ร่างนั้นก็พุ่งชนเข้ากับตำหนักอีกหลังที่ตั้งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรจนพังครืนลงมาทั้งหลัง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
เมื่อทุกอย่างสงบลง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่
เหมียวฉางอันและทุกคนต่างจ้องมองเย่หนานที่ยืนสงบนิ่งด้วยสายตาตกตะลึง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว
เหมียวอิน ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้าจริง ๆ มิเช่นนั้น…เหมียวฉานหันไปกระซิบกับเหมียวอินด้วยความรู้สึกโล่งอกอย่างที่สุด
เมื่อเทียบกับตอนที่เย่หนานลงมือสั่งสอนพวกนาง การโจมตีเมื่อครู่นี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ตอนนั้นเย่หนานเพียงแค่เล่นสนุก แต่กับผู้อาวุโสขู เขาลงมือด้วยเจตนาสังหารอย่างแท้จริง
จากแรงปะทะเมื่อครู่ ระดับสูงของสำนักเหมียวอินต่างสัมผัสได้ชัดเจนว่า ผู้อาวุโสขูนั้นแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกนางทุกคนในที่นี้เสียอีก
แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ ยอดฝีมือระดับนั้นกลับถูกเย่หนานตบกระเด็นเหมือนลูกบอลยาง โดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง
วูบ!
เย่หนานใช้ท่าวรยุทธ์เคลื่อนที่พริบตา
