เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเหมียวฉางอัน เหมียวอินรีบนำโอสถรักษาอาการบาดเจ็บที่พกติดตัวออกมาป้อนให้ผู้เป็นอาจารย์ทันที
เหล่าผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็ได้รับการพยุงขึ้นโดยศิษย์ในสำนัก ต่างรีบกลืนกินโอสถและเริ่มโคจรพลังเพื่อรักษาอาการบอบช้ำภายใน
มีเพียงเหมียวฉางอันเท่านั้นที่มิได้นั่งปรับสมดุลพลัง หลังกลืนโอสถลงคอ นางก็หันไปสั่งเหมียวอินเสียงเครียดเร็วเข้า… รีบพยุงข้าเข้าไปหาเขา
นางพูดพลางชี้มือไปทางที่เย่หนานยืนอยู่
ท่านอาจารย์ ท่านยังจะสู้อีกหรือเจ้าคะ ท่านผู้อาวุโสเย่อุตส่าห์ยั้งมือไว้ไมตรี หากสู้กันอีกท่านสู้เขาไม่ได้หรอกนะเจ้าคะเหมียวอินรีบเอ่ยห้ามด้วยความตกใจ เข้าใจผิดคิดว่าอาจารย์ยังผูกใจเจ็บต้องการไปคิดบัญชีกับเย่หนาน
นังเด็กบ้า! เรื่องตื้นลึกหนาบางแค่นี้เจ้ายังดูออก คิดว่าอาจารย์ของเจ้าโง่งมจนดูไม่ออกหรือไร รีบพยุงข้าไปเดี๋ยวนี้!เหมียวฉางอันถลึงตาใส่ศิษย์รักด้วยความโมโหระคนเอ็นดู
อ๋อ… เจ้าค่ะเหมียวอินโล่งอก รีบประคองร่างเหมียวฉางอันเดินตรงเข้าไปหาเย่หนาน
เวลานี้ เย่หนานกำลังก้มมองสภาพเสื้อผ้าของตนที่กลายเป็นเศษผ้าขี้ริ้วอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิด
เฮ้อ! สงสัยวันหลังต้อง
